یه موقعی هایی باید سکوت کنی سکوتی که از حرف بیشتر باشه. شاید بشه امید داشت یکی زبون سکوت رو بفهمه تا متوجه حالت بشه ولی کِی؟کی؟اصا داریم همچین زمان و شخصی؟
سخته درد داره دلداری دادنش ولی دیدن آب شدنش جلو چشمام سخت تره برا همین می مونمو گوش میدم به حرفاش تا بلکه آروم شه و دیگه تو بغلم گریه نکنه. اون موقع هایی که تو بغلمه کاش زمان می توقف می شد و تا ابد همین طوری ادامه پیدا می کرد. آرامشی که با تمام وجود حسش می کنم. هر کس جای من بود دوست نداشت تموم شه. احساساتم بد جور کار دستم داده ولی چه کنم دیگه که هیچی مثل قبل نمیشه. زیاد می بینمیش ولی بازم دلم براش بد جور تنگه. دوست داشتم همیشه پیشم باشه و مواظبش باشم. بلاخره هر کس یه آرزویی داره. شاید به دست نیومدنی ولی زیبا!
از دست این دلبر کوچولو که با یه لبخند معمولیم تا مدت ها ذهنمو در گیر میکنه. خندهاش مثل جون اضافه ی گیمه زود گذر و آرامش بخش. مثل مسکن می مونه برام حالم هر طوری باشه با دیدنش زمان تسلیم تصمیم من میشه و برای چند ثانیه از حرکت می ایسته. گرد باد توی قلبم متوقف میشه و اجازه نفش کشیدن بهم میده. از ظلاماتی که شاید ساعت ها ادامه داشته بلاخره بیرون میام. اون لحظه هاس که میشه مفهوم زندگی رو فهمید...
