به امید روزی زندم که با چشمای خودم قیافه کسایی که می گفتن نمی تونی رو ببینم. اون لحظه که صورتشون از بهت چیزی که شنیدن فلج شده. اون لحظه ای که دیگه حرفی برای گفتن ندارن. اون لحظه ای که به خاطر حرفاشون شرم دارن سرشونو جلوی من بالا بگیرن. اون لحظه ای از خجالت و پشیمونی نمی تونن تو چشام نگا کنن یا اون لحظه ای از حسادت رنگ چهرشون تغییر می کنه ولی دیگه چیزی برای کوبیدنم ندارن. آره منتظرم بمونین یه روزی من به هر چیزی که می خوام می رسم ولی دیگه اون روز اون آدمی که می شناختن نیستم! اون موقعس که کاراما به جای من جوابشونو میده!
