ویرگول
ورودثبت نام
Aghil
Aghilو عشق ضمیری پیوسته در انتهای نام توست...
Aghil
Aghil
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

بدون عنوان!

دوست داشتم عاشقِ اون دخترِ مو مشکی بشم، بدون اینکه بفهمه،بدون اینکه یک ذره حس کنه
هر شب ساعت ۸ تنهایی میومد کافه و میشِست اون کنج و شروع میکرد به نوشتن
موقعی که سرش پایین بود موهای مجعدش مثل درخت بید مجنون آویزون میشد و کلی به دلبریش اضافه میکرد.
هر سری خودم میرفتم سفارشش رو میگرفتم ، یه قهوه ترک سفارش همیشگیش بود.
همیشه هم قهوه اش سرد میشد و بدون اینکه لب بزنه به قهوه بلند میشد و میرفت...
چشماش شده بود تموم دلخوشیم و هر شب به امید این که چشمای درشتش رو ببینم،میرفتم بالاسرش و صداش میکردم تا سرش رو بالا بگیره و من هزار بار براش بمیرم و زنده بشم ، بعد فقط بگم که چی میل دارین و اون هم بگم همون همیشگی
از کتاب های روی میز متوجه شده بودم که عاشق اشعار شاملو هستش
دوس داشتم برم بشینم کنارش و بگم:
پر پرواز ندارم ...
اما
دلی دارم و حسرت دُرناها...
میخواستم بدونه منم بلدم ، بدون حسرت دوست داشتن و عاشق شدن رو دارم ...
اصلا از کجا معلوم شاید اسمش آیدا باشد...
شاید هم لیلی شاید زهرا...
یه شب تصمیم گرفتم اشعار شاملو رو بنویسم و بچسبونم به دیوار روبه رویش تا بیشتر سرش رو بالا بگیره تا بیشتر چشماش ذوق کنه تا بیشتر بتونم چشمهاش رو ببینم...
هر شب که میومد شعر های روی دیوار رو تغییر میدادم...
کارم شده بود همین که ببینمش که بیشتر عاشقش بشم...
یکسالی شده بود که تنهایی میومد کافه و میشست اون‌کنج و مینوشت منم اصلا نمیدونستم دوست پسر داره یا نامزد شاید هم متاهله.فقط تنها چیزی که میدونستم این بود که سخت عاشقش شده بودم یه شب از همین شبهای عاشقانه یواشکی شاملویی من
تلفنش زنگ خورد و سراسیمه از کافه بیرون زد بدون اینکه اصلا قهوه سرد شده اش را حساب کند.
دفترچه هایش و کتاب هایش رو جاگذاشته بود روی میز بدون اینکه بخوام بخونمشون درش رو بستم و گذاشتمش کنار تا فردا شب که میاد بهش بدم.
چند شب گذشت و نیومد..
امکان نداشت که این همه مدت کافه نیاد نه شماره تلفنی داشتم نه نشونه ای
تنها نشونی که داشتم ازش همون صندلی کنج کافس که خالیه چند شبی بود که شعر های روی دیوار عوض نشده بود و هر بار که چشمم میخورد بهش بغض گلومو فشار میداد .
چند شبی بود حواس پرت شده بودم و همش یه قهوه ترک برای اون میز کنج میریختم.اصلا یادم نبود ک نیست.
دوماه گذشت و نیومد حتی وسایلش رو ببره اون تلفن کی بود ؟ چی گفت؟ کجا رفت؟
دیگ نتونستم طاقت بیارم رفتم کتاب هاش رو گشتم که شاید شماره ای آدرسی باشه ولی نبود.
تا این که دفترچه یادداشتتش رو باز کردم و دومین صفحه اش رو خوندم:
عاشق پسری در کافه شدم که برایم قهوه ترک می آورد و من آن را سرد رها میکردم


-پرهام پرویزی

۱۳
۱
Aghil
Aghil
و عشق ضمیری پیوسته در انتهای نام توست...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید