بخشی از فیلمنامه «رضا» نوشته علیرضا معتمدی
پیادهسازی نریشنها از روی فیلم: امیرعلی نصیری

من تنها بازماندة خانوادهای هستم که قرنها پیش، پس از سفری طولانی به این سرزمین رسیدند. بزرگ این تبار پیرمردی بود که نمیمرد. صبح روز صد سالگی، میان صحرایی وسیع، نزدیک رودخانهای پرآب، زیرسایة چترانداختة درخت گز، او را سر راهی رو به قبله خواباندند و رفتند.
روز اول) پیرمرد نمرد. تمام روز خواب بود و خواب دید که میان دشتی سبز پیش میرود. آسمان آبی بود و خورشید زرد. مردمان به شادی در اطراف پراکنده بودند. پیرمرد هر چه نگاه کرد خودش را دید. همه او بودند؛ کودکیاش آنجا بود. جوانیاش آنجا بود. پیریاش آنجا بود و هر آنچه بود و هر آنچه نبود، آنجا بود.
روز دوم) نگاه کرد؛ در دشت پیشرو گلههای رمه و آهوان وحشی و خانههای گرم و آبهای زلال و زنان زیبا و عطرهای بازار و شرابهای شیرین و هر آنچه نبود را دید.
روز سوم) به صداها گوش داد و هر صدایی را که خواست، شنید.
روز چهارم) زمین غرید و غبار لشگری از دور آسمان را سیاه کرد. تمام روز سوارانی با شتاب گذشتند. غبار اسبهایشان طلوع فردا فرو نشست.
روز پنجم) پیرمرد در دوردستهای دشت، شش پریرو را دید که هرکدام سبدی بزرگ و سنگین را به دوش میکشند. نگاهشان کرد تا رفتند و رسیدند به آن تکه از دشت که زمین از سبزی به ارغوانی و بنفش و زرد نشستهاست. دختران از توی سبدهایشان هزار پرنده را رها کردند میان سبزهها. مرغان چریدند و پریرویان از شش جهت که با پاییدنشان نشسته بودند، برایشان آوازهای شاد خواندند. غروب که شد پریرویان پرندهها را در سبد کردند و سبدها را به دوش کشیدند و آمدند تا رسیدند نزدیک پیرمرد. لباسهایشان را از تن بیرون آوردند و در رودخانه آبتنی کردند تا شب شد و روز پنجم گذشت.
روز ششم) جماعتی سیاهپوش ـ مویهکنان و برسرزنان ـ تابوتی را روی دست گرفته بودند و به سوی پیرمرد میآمدند. شش پریرو عقب تابوت مویه میکردند و پیشاپیش آنها پیردختری پیش میآمد. پیرمرد یک لحظه خیال کرد که مُرده است. خیال کرد که این جماعت غریب سوگواران او هستند. گفت: «کاش مُردن همین باشد.» چشمهایش را بست، دستهایش را به تنش چسباند و شست پاهایش را به سمت قبله کشید و گفت: «راضیام به رضایت.»
روز هفتم) پیردختر با سبدی بر دوش نزد پیرمرد آمد. کاسهای شیر به دست داشت. تخمی در آن شکست و به پیرمرد خوراند. پیرمرد جان گرفت. پیردختر گفت: «اینجا چه میکنی؟» پیرمرد گفت: «میمیرم.» پیردختر گفت: «آمدهام که تو را ببرم.» بعد او را در سبد گذاشت، سبد را به پشت کشید و به خانه برد. پیردختر و مرغان و خواهران پریرویش در قلعهای متروک میان صحرا زندگی میکردند. او هر روز به پیرمرد شیر خوراند و هر روز تخمی در دهانش شکاند تا پیرمرد دوباره جان گرفت و زنده شد. بهار آنها صاحب فرزندی شدند؛ دختری که نامش را «اصفهان» گذاشتند و داستان خانواده ما آغاز شد.