
غرور آریایی: از توهم تا واقعیت
اولین داستان ما به حدود 60 سال پبش باز میگردد. در شهر کوچک «مهرستان» از توابع استان سیستان و بلوچستان، دختری زیبارو به نام ملیکا چشم به جهان گشود. ملیکا از کودکی به تقلید صدا و نقشآفرینی در مهمانیها علاقه فراوانی داشت. در نوجوانی، زمانی که متوجه شد خانوادهاش ـ طبق رسم طایفه بلوچ ـ میخواهند او را شوهر دهند، با کمک خالهاش و ناخدا احمدبیک از طریق دریای عمان، اقیانوس هند، اقیانوس اطلس و دریای مدیترانه خود را به مرزهای اروپا رساند. از آنجاییکه ترس از پیدا شدن توسط خانواده داشت و همچنین تلفظ اسم ایرانیاش دشوار بود، ملیکا بَلوچی را تغییر داد به «مونیکا بِلوچی». با بازی در فلیم «مالِنا»، شهره عام و خاص شد، خواب را از چشمان بسیاری از نوجوانان در سراسر دنیا ربود و باعث خشکسالی شد؛ حتی در برخی مناطق گرم و مرطوب!
اما دومین داستان به روستای «اِوز» از توابع استان فارس برمیگردد؛ در خانواده هنردوستِ اوزی و به فاصله 7 سال دو پسر چشم به جهان گشودند: کیانوش و محمدرضا. هر دو سودای نامی شدن در سر داشتند؛ ولی شهر کوچک آنها مجال این فرصت را به آنها نمیداد. کیانوش به بهانه تحصیل به بیروت در لبنان رفت، اما از دبیرستان اخراج شد و به کلاسهای کارگاه آزاد بازیگری (شعبه وستوود) رفت. ولی محمدرضا ـ برادر کوچکتر ـ به تهران آمد و نام هنری «محمدرضا عیوضی» را برای خود برگزید. او که تهصدایی هم داشت و در اِوز قاری بود، به مدرسه موسیقی رفت و خواننده شد.
سرانجام دست تقدیر این دو آریایی غیور را 30 سال بعد در هالیوود به هم رساند. کیانوش اِوزی ـ که حالاکیانو ریوز نام داشت ـ همبازی ملیکا بلوچی شده بود که دستکم 90 درصد از ذکور کُره زمین او را با نام مونیکا بلوچی میشناختند. آنها در فیلم «ماتریکس» ساخته برادران (یا شاید خواهران) واچفسکی، هنر 5400 ساله آریایی ما را به رخ جهانیان کشیدند.

دکتر محمود کویر (کارشناس تاریخ و ادبیات) در صفحه 253 از کتاب «تاریخ اندیشه در ایران» به این ماجرا اشاره میکند؛ با این تفاوت که زادگاه آنها را شهری در استان یزد میداند. او حتی معتقد است داستان فیلمهای «ماتریکس» در ایران باستان رخ داده و «ترینیتی» و «نئو» دو اسطوره ایرانزمین هستند.