چند روزی که برای وداع با رهبر شهید به تهران رفته بودم...

بسم الله

چند روز قبل از تشییع رهبر شهیدمون ، یکی از بچه های بسیج دانشجویی بهم زنگ زد و گفت که اگه میتونم بیام تهران برای خادمی و اونجا کمک کنم برای کارای اسکان زائر ها. من هم گفتم ببینم چی میشه . آخه وسط امتحانات دانشگاه بودیم ، دو دل بودم بیام یا نه... روز تشییع که صد در صد از قبل میخواستم برم ولی اینکه چند روز باشم برای خادمی رو نمیدونستم برم یا نه.
دیگه ولی آخر سر دلم طاقت نیاورد و دفتر دستکم رو هم باخودم بردم که اونجا اگه فرصتی شد بتونم یه ذره همونجا هم بخونم .

صبح زود روز جمعه سوار قطار حومه ای شدم و ساعت نه و خورده ای بود که فکر کنم رسیدم تهران.

به تهران که رسیدم رفتم تو نشان و مسیریاب زدم. مسیریاب رو رو حالت حمل و نقل عمومی زدم بلکه بببینم با مترو چجوری میتونم برسم به خوابگاه دانشگاهمون. ولی فقط اتوبوس و بی آر تی رو نشون داد «نشان». مسیرِ فقط با مترو نداشت. منم چون قبلا طبق حرف نشان رفته بودم یه ایستگاهی بلکه اتوبوس بیاد و دو ساعت واستاده بودم و اتوبوس نیومده بود و خلاصه تجربه خوبی نداشتم زدم رو حالت پیاده ببینم پیاده چقدر راهه! دیدم عه! چه مسیر سر راستی ! مستقیم یه خیابون رو فقط باید برم بالا همین. کلا هم فکر کنم یه ساعت راه بود.

منم با یه ساعت پیاده روی مشکل خاصی نداشتم و اتفاقا دوست دارم پیاده روی طولانی رو خودش یه نیمچه ورزشی هم میشه بالاخره، پیاده روی رو به اتوبوس و اسنپ و تاکسی و... ترجیح میدادم...

اونجا که رسیدم بعد چند ماه دوباره چشمم به جمال آدم های درست و حسابی بسیج دانشجویی و دانشگاهمون روشن شد! واقعا کسایی که من تو بسیج دانشجویی دیدم یکی از یکی گل تر و با معرفت تر هستن. و البته شاید تا حدودی عجیب ! چون همش در حال جنب و جوش و کار و فعالیت هایی هستن که نه یه قرون پول بهشون میرسه نه اعتبار نه هیچی!! از استان های مختلف میان و عجیب زحمت میکشن و خادمی می کنن. قبل از این وسطای جنگ هم اومده بودن تهران و کارای شیشه بری برای خونه های آسیب دیده انجام میدادن، کاملا دلی! اون موقع منم دوست داشتم برم ولی قسمت نشده بود...

با بچه های دانشجویی قبل از اینکه ترم یک شروع بشه آشنا شده بودم! فکر کنم هنوز ثبت نام دانشگاه رو هم تکمیل نکرده بودم که اردوی راهیان مقاومت کرمان رو ثبت نام کردم (ایام سالگرد شهادت حاج قاسم) . بعد هم چند وقت بعدش اردوی راهیان نور ثبت نام کردم که باز این رو هم دوستان بسیج دانشجویی زحمتش رو می کشیدن.خلاصه خیلی تشکل با صفاییه! از زمین تا آسمون با اون چیزی که تو بسیج کوچه پس کوچه های شهرمون دیدم فرق میکنه!

بعد مدتی استراحت ، توی چندتا کار ریزه میزه رفتم کمک کردم. بعد هم قرار شد توی قسمت پذیرش کمک کنم.

توی 24 ساعت شبانه روز زائر میومد و ما باید هر چند ساعت جامون رو عوض میکردیم و نوبتی پذیرش رو انجام میدادیم و بهشون جا میدادیم.
کار ها گروه گروه بود. مثلا یه گروه کار های تدارکات و غذا و ایستگاه صلواتی رو انجام میدادن، یه گروه انتظامات و هماهنگی ها، یه گروه پذیرش ، یه گروه فضا سازی و کار های فرهنگی و... تشکل های دیگه هم بودن فقط بسیج دانشجویی نبود.
یکی دو بار اون روز اول دوم توی همون اتاق دم در یه ذره درسم رو هم پیش بردم ولی بعدش دیگه اصلا حس درس خوندن نبود .

شبِ روز اولی که رسیدم بنا بر روال هر شب که میرم تجمع ، گفتم اینجا هم برم . از بچه ها پرسیدم این طرفا تجمعی چیزی هست که نزدیک باشه؟ یکی دو جا رو گفتن من هم دیدم خیابان کشور دوست نزدیکه رفتم اونجا.
بعد کلی پیاده روی رسیدم اونجا. دو طرف خیابون مردم پرچم میچرخوندن، یه عده مخصوصا خانم ها کفن پوشیده بودن رو چادرشون و پلاکارد دستشون بود.

توی فضای مجازی اون دیواری که نزدیک بیت رهبری بود و مردم توش چیز میز مینوشتن رو دیده بودم ، دنبال اون میگشتم. یه ذره جلوتر که رفتم دیدم یه کوچه ای هست که مردم تهش جمع شدن بعد فهمیدم جلوی همون دیوار جمع شدن و داشتن چیز میز مینوشتن:

شنبه و یکشنبه مراسم وداع توی مصلی بود. شنبه صبح زود نوبتمون برای پذیرش رو واستادیم ، بعد هم استراحت کردیم تا ظهر و بعد نماز با دوتا از بچه ها با مترو رفتیم مصلی. بخاطر شلوغی گفتن ایستگاه خود مصلی مترو واینمیسته و ایستگاه قبلش پیاده شدیم. هر چند این ایستگاه هم خیلی فاصله ای با مصلی نداشت.

خلاصه رفتیم مصلی . دم در مصلی یه قسمت درست کرده بودن که مردم رو بازرسی می کردن. ولی خیلی خوب داشتن جمعیت رو مدیریت میکردن.از جلوی جمعیت یه مقداری از جمعیت رو میذاشتن بیان سمت بازرسی و بعد میگفتن بقیه واستن. هر چند دقیقه یه بار یه تعدادی از جمعیت میرفتن به سمت مصلی. اینطوری فشار کمتر میشد و جمعیت مدیریت میشد.

از گرما ولی حسابی پختیم... اول صبح میومدیم باز بهتر بود ولی خب فرصت نشد... ولی ماشین هایی بودن که تانکر داشتن پایینشون شیر آب بود و خوشبختانه آبش هم خنک بود، رفتیم از اونجا هم آب خنک خوردیم. جلوتر هم باز بطری آب میدادن.
بعد یه سالنی بود قبل از حیاط اصلی مصلی که خیلی خنک بود اونجا یه عده خوابیده بودن یا استراحت میکردن، یه عده در رفته و آمد بودن و...

بعد دیگه وارد حیاط مصلی شدیم. اون بالا پیکر رهبر و خانواده شون بود ، مداح روضه و مداحی میخوند مردم اشک میریختن... پرچم ها اکثرا به رنگ قرمز بود...

یه سری دیوار های بتنی سیاه اونجا بود که باز مردم کلی متن های مختلف روش نوشته بودن با کچ . چیز جالبی بود. بیشترش درباره انتقام و کشتن ترامپ بود. یا مثلا نوشته بودن به یاد فلان شهید و...

روز بعد برنامه نماز برای رهبر بود مصلی. بعد نماز صبح بلافاصله رفتم که باز با مترو برم مصلی.

ایستگاه مترویی که نزدیک ما بود یه عده پرچم به دست سوارش میشدن ولی اونقدری زیاد نبودن ولی بعد که سوار مترو شدم هر ایستگاه که میگذشت جمعیت بیشتر و بیشتر میشد. دوباره همون ایستگاه شهید بهشتی پیاده شدیم . غلغله بود!

از مترو که اومدیم بیرون اون ورودی که دیروز ازش وارد مصلی شده بودیم خیلی شلوغ تر بود ، یکی از خادما گفت ورودی های جلوتر خلوت تره . من هم رفتم جلوتر تا از یه ورودی دیگه وارد بشم.
بعد یه مقدار منتظر موندن و رد شدن از گیت ، دوباره رفتم همون سالن بزرگ و خنک . (میخوای بری حیاط مصلی مسیرش از این سالنه میگذره) .باز هم یه عده اونجا یا در حال رفت و آمد بودن یا استراحت . یه گوشه هم چند نفر پلاکارد نویسی می کردن.

وارد حیاط شدم و یه جای مناسب مثل بقیه نشستم. جلوتر پر بود و من گوشه حیاط بودم . هنوز چند ساعتی به شروع نماز مونده بود ولی خب مراسم در حال برگزاری بود، مداحی و شعار و شعر خوانی و...

چند دقیقه بعد پشت سرم هم به سرعت پر و پر تر شد.

خانوادم هم تازه دیشب رسیده بودن تهران و یه جا دیگه رفته بودن برای اسکان. زنگ زدم بهشون اونا دیرتر راه افتاده بودن به سمت مصلی و توی حیاط بیرونی مصلی بودن.
یه بخش از مراسم آقای محمد رسولی اومد یه شعر خوند که هر بیتش میتونست شاه بیتی باشه برای خودش . فوق العاده بود! :

چرا نمی‌شکند بغض سرد حیرت ما

دلم شکسته عزیزم کجاست غیرت ما

تو را به خاک نهیم و به خانه برگردیم؟

به روزمرگی این زمانه برگردیم؟

چرا ز پرچم سرخ قیام حرفی نیست؟

به «حرف» هم دگر از «انتقام» حرفی نیست

جدا ز هر جریانی است بحث قاتل تو

مرا چه‌کار به امضای نحس قاتل تو

‌

نمی‌کنیم در این انتقام، کوتاهی

که زنده‌ایم فقط از برای خونخواهی

کسی که کشت امام مرا، چرا نکشیم؟

که ننگ ماست، اگر قاتل تو را نکشیم

از این به بعد کفن جای جامه بر تن ماست

قسم به خون تو، قتل ترامپ گردن ماست

حرام‌زاده‌ترین جهان چرا زنده است؟

سگ جزیره کودک‌خوران چرا زنده است؟

تقاص دادن او قصه سیاست نیست

از این به بعد جهان جای این نجاست نیست

جهان نگاه کند تیغ انتقام اینجاست

و ملت «نظر دیگر امام» اینجاست

چه ملتی که سراپا غیور و خونخواه است

قصاص خون تو عین قیام‌لله است

اگر چنین بشود التیام می‌گیریم

سر از تنم برود انتقام می‌گیریم

اگرچه در دل ما داغ آتشینت هست

هزار شکر که امروز جانشینت هست

چه نائبی که به نام و مرام خامنه‌ای است

هنوز رهبر ایران امام خامنه‌ای است

مباد آنکه ز خونت کسی عبور کند

که انتقام تو تعجیل در ظهور کند

قسم به پیکر بر خاک لاله‌گون حسین

دمیده پرچم خونخواهی‌ات ز خون حسین

چه غم که عاقبت ظالمان مجازات است

نشان پرچم موعود یالثارات است

نماز میت شروع شد. وسط نماز بیشتر مردم گریه میکردن مخصوصا وقتی به بخش «اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا» رسید انگاری بغض همه ترکید.

نماز که تموم شد تقریبا کل جمعیت میخواست بیاد بیرون. بدترین وضعیت ممکن اینجا بود! اومدنی خب مردم خورد خورد اومده بودن تو و به مرور جمعیت کلی شد ولی الان همه یهو میخواستن با هم برن بیرون . این باعث شد بیرون رفتن خیلی اذیت کننده بشه از خود حیاط داخلی مصلی تا همون سالن بزرگ تا حیاط بیرونی و حتی خیابون های اطرف مصلی جمعیت فشرده بود. بدیش این بود که خیابون کنار مصلی کلی جمعیت هم باز میخواستن بیان داخل!

از مصلی که نجات پیدا کردم رفتم که برم ایستگاه مترو تا برگردم.

ایستگاه مترو هم داغون بود! گفتم الان برم اونجا با له میشم یا خفه میشم همه رفته بودن اون سمت آخه...

گفتم بیخیال بذار یه مقدار پیاده برم یه سمت دیگه شاید یه ایستگاه مترو خلوت پیدا شد ... هر چقدر میرفتم از فشردگی جمعیت کم میشد ولی باز جمعیت بود، ترافیک ماشین ها بود ولی خبری از مترو نبود... هوا هم حسابی گرم! خلاصه اینجا هم تا خود خوابگاه باز پیاده رفتم ( خوابگاه ما توی خیابون حافظ هست الان نگاه کردم تو نشان تقریبا 5 کیلومتر راهه)

توی راه توی خیابون و کوچه پس کوچه های مختلف تک و توک ایستگاه صلواتی پیدا میشد... یا شربت میدادن یا بطری آب. نا خودآگاه یاد اربعین افتادم... خیلی جو دوست داشتنی گرفته بود این چند روز تهران.

اون روز خیلی خوابیدم... یجورایی یه ذره هم از زیر کار پذیرش هم در رفتم هر چند خود مسئول اصلی پذیرش خودش هی میومد کار ها رو انجام میداد و نمیذاشت کاری به ما برسه!

بعد از ظهر مجازی هماهنگ کردیم و توی حیاط خوابگاه دوتا از همکلاسی هام رو برای اولین بار دیدم! چون ما ترم بهمنی بودیم از اول ترم کلاسامون مجازی بود متاسفانه. یکی از استاد هامون رو هم باز برای اولین بار حضوری دیدم.

فردا صبح که بلند شدم رفتم که برم برای مراسم تشییع. و باز هم با مترو رفتم که برم میدون امام حسین.

بعد از رد کردن شلوغی های ایستگاه مترو رسیدم یه ایستگاه قبل میدون امام حسین. باید تا میدون امام حسین پیاده میرفتیم. خیابونی که تهش میرسید به میدون امام حسین خیلی شلوغ بود. دو طرف هر چند وقت یه بار ایستگاه صلواتی بود. بعضی جاها موکب های مردمی که بودن روی مردم آب میپاشیدن.

به میدون امام حسین رسیدم به پدرم زنگ زدم بببینم کجان . دیدم از قضا اونا هم میدون امام حسینن و توی حیاط یه اداره ای نشستن با بچه ها (داداشام) پیداشون کردم و من هم اونجا نشستم. و منتظر بودیم تا پیکر رو بیارن. ولی بعد متوجه شدیم پیکر رو اصلا میدون امام حسین نمیارن و از یه جای دیگه وارد جمعیت میکنن. فکر کنم نزدیک های میدون آزادی . مادرم که خیلی تو ذوقش خورد. یه ذره با هم جلوتر پیاده رفتیم ، بعد دیگه خانوادم رفتن برن سوار ماشینمون بشن که حالا یا با ماشین برن جلوتر که به پیکر شهدا برسن یا دیگه برگردن قزوین. ولی چند ساعت بعد که زنگ زدم دیدم یهویی رفتن مشهد! که بتونن اونجا هم مراسم تشییع و تدفین رو شرکت کنن.

من ولی میخواستم پیاده برم مسیر رو . اول و آخر که نمیشد به پیکر رسید مهم این حضوره بود. مشهد هم بخاطر اینکه بلافاصله بعد مراسم ها چندتا امتحان پشت سر هم داشتم نمیتونستم برم.

با اینکه به نظرم تقریبا ته و آخر های جمعیت بودم (بخاطر اینکه کلی توی میدون امام حسین نشسته بودیم) ولی هم پشت سرم هم جلوم تا آخر مسیر آدم پر بود.
این پایین تصاویری که توی راه گرفتم رو براتون میذارم. بعضیاش زیرش ساعت هم داره میتونید ببینید چه ساعتی دقیقا گرفتم ، اونایی که نداره بخاطر اینه که موقع فیلم گرفتن همزمان عکس گرفتم و برچسب نزده:

بین مردم هر از گاهی از این وانت ها که پشتشون بلندگو هست و یه نفر با میکروفون شعار میده یا مداحی پخش میکنه میومد. چه از موکب چه از این ماشین ها هر وقت مداحی «باید برخواست» پخش میشد مردم مثل یه گروه سرود با هم میخوندنش!

نماز که شد توی یه موکبی رفتم نماز خوندم و رفتم که مسیرم رو ادامه بدم.خیلی گشنه م شده بود، چون صبح زود پاشده بودم و صبحانه هم نخورده بودم. با نشان یه سوپر مارکت کنار خیابون پیدا کردم، دیدم مغازه دار بخاطر شلوغی جلوی در وایستاده و فکر کنم از همون جلوی در هر کی میگفت چی میخواد و میداد بهشون . نمیذاشت کسی باید داخل. یه ذره جلوترش چشمم افتاد به یه نونوایی بربری . گفتم بذار بربری بخرم ، بیشتر آدم رو سیر میکنه. رفتم دیدم بربری صلواتی میده، بربری ها رو تیکه تیکه میکرد و به هر کی یه تیکه میداد، من هم دوتا تیکه برداشتم . خیلی چسپید ولی خوب طبیعتا سیرم نکرد.

به میدون آزادی که رسیدم از یه نفر که واستاده بود پرسیدم پیکر کجاست گفتن بردن جلوتر.

دیدم واقعا داره گرسنگی بهم فشار میاره گفتم برم ترمینال اونجا سوپر مارکت زیاد داره بالاخره یه کیکی بیسکوییتی چیزی بخرم . حیاط ترمینال بسته بود (حداقل از ظرف میدون آزادی ) ولی مغازه هایی که دورش بودن باز بودن و البته پر مشتری! من هم رفتم و یه بیسکوییت و با یه آبمیوه برای خودم خریدم که هم سیر بشم هم سیراب!

بعد یه جا رفتم که بشینم و استراحت کنم. خیلی گرم بود و حسابی خسته بودم... بعد کمی استراحت رفتم جلوتر و به سمتی که جمعیت میرفت جلو و از میدون آزادی دور میشد (سمت غرب) البته یه عده هم باز از غرب هم داشتن میومدن سمت میدون. از میدون آزادی دور و دور تر شدم. توی راه دیدم یه نفر از یکی پرسید رهبر رو کی میارن اینجا ، گفت بردن میدون آزادی الان اونجاست!

هوا به شدت آدم رو میسوزوند. به قدری که تا چند روز بعد از مراسم تشییع پشت گردنم میسوخت و پوسته پوسته شد (توی مسیر متوجهش نشده بودم بعدا دردش رو احساس کردم) من که خیلی خیلی خیلی خسته شده بودم و از اون طرف داشتم به سمت گرما زده شدن پیش میرفتم دیگه گفتم برم یه ایستگاه مترو پیدا کنم سوار شم که برگردم . یدونه پیدا کردم همین که رفتم سمتش دیدم مردم دارن برمیگردن و ظاهرا بسته بودنش چون خیلی شلوغ بود.

توی نشان زدم دیدم به جز اون دیگه تنها ایستگاهی که نزدیک تر بود ایستگاه اکباتانه. تا اکباتان کلی پیاده رفتم و بعد از اون همه ساعت پیاده روی رسیدم ایستگاه اکباتان.

بعد هم با چند بار خط عوض کردن رسیدم خوابگاه و نهار دانشگاه رو که خوردم دیگه تخت زمین شدم.
غروب هم که از خواب پا شدم بعد خداحافظی از پند تا از بچه ها که بیدار بودن دیگه سریع با مترو رفتم ایستگاه راه آهن (نقشه راه آهن رو نگاه کردم دیدم از خوابگاه راه هست به راه آهن با خط عوض کردن. که نشان اومدنی عقلش نرسیده بود بهش!) خیلی دیر شده بود بدو بدو رفتم و دقیقا ساعتی که قطار حومه ای میخواست راه بیفته رسیدم. فقط چند دقیقه دیرتر اگه میرسیدم قطار رفته بود و بخیر گذشت!