
من وقتی فورتنایت رو نصب کردم و وسط اولین بازیم اومدم بیرون و بازی رو پاکش کردم، به این نتیجه رسیدم که هیچ علاقهای به سبک بتل رویال ندارم و بعید میدونستم که دوباره تو هر بازی دیگهای، بخوام این ژانر رو تجربه کنم. اگر پست «دنیای قشنگ نو» رو هم خونده باشید، احتمالا از میزان شاکی بودنم از این سبک و بازیهاش هم خبر دارید.
البته که این پایان ماجرا نبود. همونطور که احتمالا میدونید، کال آو دیوتی موبایل جدیدا عرضه شده (این رو هم بگم که بازی بسیار بسیار خوبیه و اولین باریه که بیشتر از ۲۰ ساعت برای یک بازی موبایل اولشخص وقت گذاشتم.) و حسابی سر و صدا به پا کرده. برای به دست آوردن یکی از آپریتورهای بازی که Sparrow هست، باید چند تا ماموریت رو به پایان برسونید تا این تیر و کمون خفن رو به دست بیارید. اسپارو همیشه یکی از آپریتورهای محبوب من تو مجموعه کال آو دیوتی بوده و دوست داشتم هر طور که شده، این اسلحه رو داشته باشم، اما دو تا از ماموریتهای رسیدن بهش، مربوط به مود بتل رویال بود: باید 3 بازی بتل رویال رو به پایان میرسوندم و ۱۰ نفر رو تو این مود میکشتم.
و خب، همین کار رو هم کردم.
اول از همه بگم که ایده کلی بتل رویالها برای من مسخره بوده همیشه. این که چند تا آدم بریزن تو یه جزیره و شروع کنن به گشتن و پیدا کردن اسلحههایی که همینجوری عین نقل و نبات کف زمین ریخته، چیزی فراتر از خندهداره واقعا. با این حال، سه تا بازی رو انجام دادم و تو هر سه تا هم برنده شدم. البته حدسم بر اینه که چند تا بازی اول رو کلا با باتها بازی میکنید تا دستتون بیاد جو و کنترل بازی، وگرنه بین این همه خوره بتل رویال، خیلی بعیده که من تو هر سه تا بازی اول، اول بشم. :))
اولین چیزی که تو بتل رویال کال آو دیوتی موبایل به نظرم اومد در مقایسه با فورتنایت، این بود که فضای بازی بسیار جدیتر و حساستره که شاید برای یه گیمر قدیمیتری مثل من، گزینه بهتری باشه تا فضای کارتونی و پالت رنگ روشن فورتنایت. البته این رو هم بگم که من اون اوایل که فورتنایت اومده بود، بازی رو ریختم و نصفه و نیمه ولش کردم. برای همین، نمیتونم نظر قطعی درباره فضای بازی بدم و مخصوصا الان که بخش دومش هم شروع شده، احتمالا کلی تغییرات و بهبود دیگه داشته.
اضافه شدن زامبیها و کشتن غولهای درون مپ هم یکی دیگه از نوآوریهای جالب کال آو دیوتی بود برام. کنترل بازی به عنوان یک بازی موبایل، بسیار راحت و لذتبخشه. البته دوست داشتم میشد وسط بازی هم بین دوربینهای اولشخص و سومشخص سوییچ کرد، ولی خب نمیشه و باید قبل از شروع هر بازی، مشخص کنی که میخوای کدوم زاویه رو داشته باشی.

نظر نهاییم اینه که اون سه دستی که بازی کردم، باحال و فان بود، ولی فکر نکنم دوباره سراغ بتل رویال برم. مگه این که باز هم جایزه جذابی نصیبم بشه و مجبور شم مود بتل رویال رو بازی کنم. همچنان نمیدونم مشکل اصلیم با بتل رویال چیه، ولی خب شاید هم نیازی نیست که حتما ازش سر در بیارم. شاید مشکل خودم با بتل رویال رو ندونم چیه، اما حدسهایی دارم درباره این که چرا این سبک بین پلیرهای نسل جدید و جوونتر، انقدر محبوب و پرطرفداره. فکر میکنم هیجان بالایی که بتل رویال داره و حس شدید رقابتی که بین پلیرها ایجاد میکنه، از دلایل محبوبیت این سبک باشن. شاید ماها که با بازیهای داستانمحور قدیمی سر و کار داشتیم، نتونیم منطق بازیهای بتل رویال رو درک کنیم و برای همین هم، نمیتونیم از تجربهشون لذت چندانی ببریم.
در هر صورت، این بود مختصر توضیحاتی درباره اولین تجربه کامل من از سبک بتل رویال. نظر شما درباره این سبک چیه؟ چقدر از وقت گیمتون رو به این بازیها اختصاص میدید و سوال مهمتر: فکر میکنید سهم بازیهای بتل رویال از آینده گیمینگ، چقدر باشه؟
شما میتونید علاوه بر ویرگول، پستهای من رو توی اینستاگرام هم مطالعه کنید.