یادآر آخر

[اگر نخوانید راضی‌ترم حتی]

من دوست نداشتم نوشته‌ی بعدی‌ام اینجا این باشد. واقعیت اصلا فکرش را هم نمی‌کردم که باید این باشد. من حاج‌اصغر را می‌شناختم. خیلی راضی‌ام که اینجا آشنایی نیست و دور افتاده. تو به این فکر کرده‌ای که دور بودن از چه می‌آید؟ از فاصله. فاصله اگر نباشد خیلی بهتر است. نه من نمی‌خواستم راجع به این‌ها حرف بزنم؛ ذهنم پراکنده است بگذار تمرکز کنم روی حرفم. از کی؟ از کجا؟ یک نسبت فامیلی دور. بچه‌تر که بودم و حوصله‌ام بیشتر بود حسینیه‌ها و مسجدهای کم‌رونق را خیلی دوست داشتم. حس می‌کردم پر از قصه‌اند، پر از زندگی‌های تلمبار شده‌اند. حاج اصغر هم در یکی از همین حسینیه‌ها رفت و آمد داشت و من هم چند باری چون در مسیرم بود پیش می‌آمد اگر موقع شلوغی‌اش می‌رفتم گوشه‌ای می‌نشستم، کمی می‌ماندم، یک چای می‌خوردم و کمی نگاه می‌کردم، با حاج‌اصغر سلام علیک می‌کردم و برمی‌گشتم. من نمی‌دانم دیده‌ای محل‌ها چقدر فرق می‌کنند یا نه. گوشه‌ی مسجدهای قدیمی بوی هیچ‌چیز می‌دهند؛ من بچه‌تر که بودم خیلی می‌رفتم برای همین گوشه‌ها، گوشه‌های دوست‌داشتنی خلا. یک مسجد خیلی پرتی بود در شوش که یک بار بیشتر نرفتم، یادت باشد یک بار برایت تعریفش کنم. بگذریم. من بزرگ‌تر شدم، حاج‌اصغر را تک و توک می‌دیدم، می‌گفت «نمیای سمت ما؟ بیا ببینیمت.» تو خوب می‌دانی این که کسی که دوستش داری بگوید «بیا ببینیمت» چه حالی دارد؛ بگذریم پس. پیرمردی را تصور کنید ۸۰ساله، قدش حدود ۱۶۰ و لاغر. در مهمانی‌ها هم تک و توک می‌دیدمش. آخرین بار این اواخر در یک مراسم عروسی‌مانند بود فکر کنم که دیدمش، درگیر سرطان بود و لاغرتر، خیلی لاغرتر. خداحافظی که می‌کردیم با همان کم‌جانی و آن کت قدیمی که حالا در تنش زار می‌زد جلوی عروس دوماد شروع کرد رقصیدن، من تقریبا از پشت می‌دیدمش؛ تهش هم گفت: «شاد باشید، والا». این «والا» را من خوب نمی‌توانم توضیح دهم، ولی طوری بود که انگار همه‌ی غم‌های این چند ده سال درش جمع شده و حالا فقط شده «والا». همین الان هم در ذهنم اکو می‌شود: شاد باشید، والا. راستش فکر می‌کردم -یعنی همه فکر می‌کردیم- که حاج‌اصغر به این زودی‌ها برود، ولی واقعیت اصلا آمادگی‌اش را نداشتم سنگ لحدها را خودم بیاورم.چیزی که می‌خواستم از اول هم بگویم همین بود که حاج‌اصغر دیروز فوت کرد. امروز دفنش کردیم. از ظهر شروع کرده در ذهنم می‌گوید: شاد باشید، والا.

پ‌ن: من اصلا حوصله‌ی جریحه‌دار کردن احساس کسی با زدن حرف‌های احساسی بی‌خود را ندارم، دراماتیزه کردن با این به اصطلاح سوژه‌های تکراری هم حالم را بدتر می‌کند. ولی خیلی ناراحتم. انقدر که بلد نیستم بنویسمش. اگر بلد بودم باور کن می‌نوشتم ولی نمی‌توانم. خیلی ناراحتم.