در جایی خواندم که کسی نوشتهبود*: این بار را خود برداشتهام و حالا همچون دوالپا بر گردهی خود حملش میکنم. یک بار باید تو را پایین بگذارم و دوباره نگاهت کنم و بگویم تو را خود برداشتهام، چطور فکر میکنی نمیتوانم از دستت خلاص شوم؟! اکنون رهایت میکنم میان بیشهزار آدمیان، برو!
و من به این فکر میکنم که مگر خودم نبودم که برای اولین بار سر بالا آوردم و چشم در چشمت شدم؟ مگر خودم نبودم که برای بار اول شروع کردم به تو فکر کردن؟ خیال تو را چه کسی برای بار اول در دلم انداخت جز خودم؟ پس حالا چه شده که مجبورم همین خیالی که خود به آن رسیدم، بر پشت بگیرم و شب و روز، کوچه به کوچه لنگ لنگان حملش کنم؟ سنگینی این بار را چه کسی جز من و به اختیار خودم کشیده؟
اینطور نمیشود؛ باید شرح دهم برای تو. از صبحت کردن در خیال ملولم. بار بعد که با خودت چشم در چشم شدم ساکت نمیمانم. بگویم تا دقیقهای بنشینی؛ شرح دهم غمت را. دقیق و با سیر زمانی و موبهمو. چنگ بیندازم در دل و تکه و تکهاش را بیرون بکشم و در کف دست نشانت دهم. تا شاید بفهمی این خم شدنها از سنگینی چه باری است. وه که چه عظیم و دائم است این بار.
پن: و یا آهنگ «روبهرو» محسن نامجو. گر به تو افتدم نظر چهره به چهره روبهرو، شرح دهم غم تو را نکته به نکته مو به مو.
*عبور از خود، محمود دولتآبادی