روزهای عجیبی بوده این روزها. در این چند ماه به هزار راه و کار فکر کردم. هزار جا و با هزار طور زندگی کردن و کار کردن و حتی لباس پوشیدن خودم را دیده‌ام و تصور کرده‌ام. خودم را تصور کرده‌ام در اروپا، یا همین ایران -فرقی نمی‌کند چندان- که صبح زود تنها بلند شوم، لباس مرتب و فلان بپوشم؛ و فارغ از هر بچه‌ای که در سیستان و سوریه و همین جنوب شهر پرپر می‌شود، فارغ از همه‌ی مردمی که آن‌ها به تدریج می‌کُشند تا سودشان را ماکسیمم کنند، فارغ از حال بد رفیق‌هایم؛ بگذرم و سراغ کار مشخصی بروم، کد بزنم یا درس بخوانم یا هر حمالی دیگری تا گذران عمری باشد تا بعد. خودم را تصور کرده‌ام که کارشناسی تمام شده و نشده در یک زندگی بی‌نظم که شب و روز و درآمد و پیشرفت و پراگرس و... چندان نمی‌شناسد، درگیر کاری شده‌ام که مستقیم با آدم‌هایی که دوست داشتم حق‌شان را در این دنیا پس بگیرند و خوشحال باشند و بخندند سر و کار دارم؛ به بچه‌ها درس می‌دهم و با آن‌ها می‌خندم و زندگی می‌کنم و پیر می‌شوم. خلاصه خودم را همه‌چیز تصور کردم تا ببینم جایی هست که این‌چنین بی‌وطن نباشم؟! به این فکر کردم که این ۱ سال را در آزمایشگاه استادی کار کنم و بعد هم شاید اپلای به چیزی که دوست دارم؛ که مثلا خوشحال باشم از شریف آمدنم حداقل یک استفاده‌ای کرده‌ام. که «برو آنجا که فکر کنی بهتری، که فقط فکر کنی بهتری» یا مثلا این که بروم سراغ کاری تازه. یا این که کامپیوتر را سعی کنم تمام کنم و بروم سراغ رشته‌ای دیگر. یا ترک خانواده و تنهایی زندگی کردن. و بعد فکر به این که حالا مثلا این همه فکر شخصی و کار و مسیر شخصی به چه دردی می‌خورد این وسط؟! اصلا تو کی هستی این وسط؟! حالا اگر نبودی و انقدر به در و دیوار نمی‌زدی چه می‌شد؟! که «من معذرت می‌خواهم از هر کسی که با من آشنا شد. من معذرت می‌خواهم اگر تو رفیق من شدی. من معذرت می‌خواهم اگر تو خواهر من شدی.». روزهای عجیبی بوده. مثل چند سال گذشته‌است. شب به صبح وصل کرده‌ام. در خواب کابوس دیده‌ام. خودش را دیده‌ام، خودم را دیده‌ام. سورئال دیده‌ام که رفیقم پاهایش را قطع می‌کند و آویزان می‌کند جایی که ببرندش، و من فقط سربرمی‌گردانم که نبینم.
روزهای سختی بوده. دلخوش به این که «نه، اینطور نمی‌ماند». نه اینطور نمی‌ماند، یک روز به گلویت می‌رسد. به استخوان ترقوه.
پیرمردی برایم تعریف می‌کرد که یکی از دوستانش، معلمش که مرده در خواب او را دیده و به او گفته: راستی فلانی؛ اون مساله‌ای که داشتیم با هم به آن فکر می‌کردیم...؛ که پیرمرد معلم صبحتش را قطع کرده. برگشته. به او گفته:
«دیگه همه‌چیز تمام شد. همه‌چیز تمام شد.»
پ‌ن: و البته راستش را بخواهی بین این همه والذاریات کمی هم ته دلم خوشحال که چقدر راه هست برای رفتن و چقدر زندگی هست برای تماشا و چقدر هنوز می‌شود بود. یک باری یکی از رفیق‌هایم تصمیم گرفته‌بود خودکشی کند؛ فردایش که هم را دیدیم به من گفت چنین کاری می‌خواسته بکند و گفت که رفته ناصرخسرو تا سیانور خریدن و قدم‌های آخر هم پیش رفته. بعد فقط از ته دل حس کرده که: زندگی هنوز چیز خوبی‌ه.
