آخرین روزی که علی رو دیدم ظهر تابستون خیلی سال پیش بود؛ ابتدایی بودیم اون موقع. زنگ در خونه‌مون رو که زد خودم برداشتم، گفت: «علی، بدو بیا پایین آخرم ما داریم میریم». خیلی وقت بود حرفش بود که قراره اثاث‌کشی کنن. اولین بار از مامانم شنیدم وقتی که داشت با تلفن صحبت می‌کرد. اون بعدازظهر بق‌کرده رفتم تو کوچه. دل و دماغ گل‌کوچیک نداشتم، خیلی هم بد بازی کردم. توپ که طبق معمول رفت زیر ماشین نشستم بغل علی کنار جوب، بهش گفتم علی راسته که می‌خواین از اینجا برین؟ نمیشه بمونین؟. یادم نمیاد دقیق چی جواب داد ولی یادمه خودش هم خیلی راضی نبود. بعدش به هم نگاه کردیم، چیزی نگفتیم، بچه‌ها توپ رو کشیدن بیرون؛ قانونش این بود که تا وقتی که هوا نیمه‌تاریک نشده توپ از پامون جدا نشه.
یه روز مونده به این که از محل ما برن رو من یادمه. وقتی می‌خواستیم خداحافظی کنیم و برگردیم گفت: علی یه دقیقه وایسا. سریع رفت تو حیاط خونه‌شون، کتونی‌ش رو از بند گرفته‌بود دستش و اومد بیرون. گفت: «این کتونی‌ها دیگه به درد نمی‌خورن، کوچیک شدن، پاره شدن، اجازه‌ش رو گرفتم بندازیمشون اون بالا.» با انگشتش به تیر چراغ برق اشاره کرد. خندیدم. خیلی ذوق داشتیم یه روز این کار رو بکنیم. انقدری که بهش نگفتم کتونی که کوچیک نمیشه، تو بزرگ شدی. نشستیم بندهای کتونی رو محکم به هم گره زدیم و شروع کردیم پرتش کردیم بالا تا از بند، کتونی‌ها آویزون شن به سیم‌های برق. خیلی پرت کردیم، خیلی. بالاخره شد. وقتی گیر کرد کلی ذوق کردیم. نمی‌دونم چرا، شاید چون خوشحال بودیم یه چیزی از ما اینجا می‌مونه، نمی‌دونم چرا.
علی رفت. آخرین تصویرم ازش همون تصویر ظهر تابستونی هست که خدافظی کردیم و رفت بشینه رو صندلی جلوی کامیون کنار باباش، دمپایی پاش بود. علی رفت، ما هم چند سال بعد از اون محل رفتیم. من هیچ‌وقت دورگه شدن صداش رو ندیدم، هیچ‌وقت سیبیل درآوردن و قدکشیدنش رو ندیدم، اونم این روزای من که داره ریش‌هام سفید میشه رو ندید. نمی‌دونم مثلا امروز اگه تو خیابون هم رو ببینیم اصلا می‌شناسیم هم رو یا نه. باید یه روزی برم سمت اون محله، ببینم اون کتونی که آویزون کردیم هنوز هست و سه‌تیغ آفتاب که می‌زنه سایه‌ش میفته رو زمین یا نه؟ چیزی از ما مونده تو گذشته یا این که کلا پاک شدیم؟
من هم هیچ‌وقت نفهمیدم علی چی شد، باز کتونی خرید یا نه.
