قسمت چهارم رادیورایانش رو پریشب ریلیز کردیم. گفتم اینجا هم لینکش رو بذارم که بمونه.
این قسمت: تحملکنندگان ساکن برزخاند.
یا: ساعت چهار صبح، دانههای شن در هوا معلق میمانند.
حدود ۳ ماه درست کردنش طول کشید و سردرد و خواب(های) بد. و البته که تحفهای نشد جز یه تحمل مداوم؛ این قسمت از بیذوقی ما توی زندگی دانشجوییمون و دانشکده در اومده. از رفع تکلیف و تمدید کردن تمرینها و تحمل کردنها. خلاصه لینکش رو پایین گذاشتم و این یه تیکه از متنشه:
«...
تحمل کردن این حالت مثل زندگی در برزخ است. فرو بردن سر در تشت آب و محو شدن ناگهانی صدا. آدمی که راه رفتن روی زمین، ریختن روغن در کف ماهیتابه(یا ظرف شیشهای؟)، کوبیدن رازقی در هاون و پایین رفتن آب از گلو برایش ملالآور شده. شبها به پشت که میخوابد احساس میکند زمین از بخارات جیوه است و هر آن ممکن است توی آن فرو برود. مثل این که بگویی تحملکنندگان ساکن برزخاند. ساکن جهانی که نیست. جهان دستهای غرقشده در عمق جیبها و گوشهای خفهشده با ولوم بالای هندزفریها. جهان سرهای فرو رفته در باتلاق گریبانها. جهان رفع تکلیفها. راه رفتن روی بعد بیذوقی. بیرنگی. مرور گذشته. گذران عمر به واسطه رسیدن به چیزی بعدها، دورترها، بعدهای دیگری در دنیای دیگری. تحملکنندگان ساکن برزخاند. کاش خوابم ببرد.
...»
لینکها:
- انکور