سر ظهر رسیدم سر در دانشگاه. کارتم رو نشون دادم به حساب این که مثل همیشه میذاره برم تو. گفت: پنج‌شنبه‌ها بعد از ۱۲ ورود ممنوع‌ه. من هم از خدا خواسته، یکم نگاهش کردم و برگشتم. گوشی‌م رو از جیبم در آوردم و نوشتم:«سلام. اومدم نذاشتند بیام تو، برگشتم.» دم مغازه وایسادم و از بیرون گفتم: سلام حاج‌اکبر! دو نخ بهمن داری به من بدی؟. گرفتم و رفتم اون سمت خیابون نشستم رو بلندی لب یه مغازه. دیدمش که داره میاد سمتم. مثل همیشه دهنش کج بود و موهای جوگندمی‌ش ریخته‌بود رو پیشنونی‌ش. همون شلوار پارچه‌ای خاکستری همیشگی‌ش رو پوشیده‌بود با یه پیرهن چروک که نصفش تو شلوارش بود. شروع کرد حرف زدن. کجی دهنش با یکم خل‌وضعی‌ش قاطی شده‌بود و سخت می‌فهمیدم چی میگه، ولی می‌دونستم. «ها آقا جان جدت حرف منو گوش بده...من ای‌جا غریبم. از بوشهر اومدم کار گیر بیارم نون بفرستم برا زنم، کیفم رو زدن و حالا چند شبه تو پارک خوابیدم. نیگا!» دست‌هاش رو از هم باز کرد تا سر و ریختش رو نشونم بده. فندکم رو گرفتم زیر سیگارم، روشنش کردم و سر تکون دادم که: آره. «یه پنجاه تومن می‌خوام برم ترمینال بلیط بگیرم و دیگه پشتم هم نیگا نکنم...گور بابا تهران...خسته شدم از ای‌جا...برم پیش زنم...پنجاه تومن داری به من بدی؟» راست می‌گفت، بوشهری بود و اینجا بی‌کس. تو کیف کولی‌م یه جا دارم که پول می‌ذارم برای روز مبادا. سیگارم رو با دندون گرفتم و کولی‌م رو گذاشتم رو پام. شمردم، ۵۵ تومن بود. ۵۰تاش رو گذاشتم جیبش. یکم نگاهم کرد، برگشت و کج و کوله رفت پیچید تو مغازه عطاری. حاج‌اکبر چپ‌چپ نگاهم می‌کرد. زیر لب گفتم: باشه حاجی...باشه...بیخیال.
یه پک به سیگارم زدم، دیدم با یه بسته گندم اومد بیرون، رفت سمت کفترهای پایین خیابون. گندم‌ها رو می‌ریخت هوا و با دهن کجش می‌خندید و ذوق می‌کرد.
پ‌ن:
بیدل قبلاها یه چیزی گفته برای این روزها: ذلت‌کش هزار خیالیم و چاره نیست.
