دیروز از باز شدن جستجوی گوگل نوشتم. از همون روزنه جستجوی استفاده کردم و فهمیدم اینترنت کامل قطع نیست. یعنی هم خطهای بدون فیلتر (=رانت) مسئولین (و «خودیها») وصله و هم بعضی از دوستان و اطرافیان به اینترنت دسترسی دارن. همین سرنخ کافی بود تا دنبال کنم و اول به تلگرام و بعد به بقیه اینترنت دسترسی پیدا کنم. البته دسترسی که چه عرض کنم، صدتا پروکسی و کانفیگ v2ray رو باید امتحان کنی تا یکیش در حد شیر سماور وصل بشه و به سختی پیامی رد و بدل بشه!
یک دوستی نوشته بود: «خنده داره که فقط دو تا دیتاسنتر تو ایران اینترنت دارن». براش نوشتم: «همینم عجیبه و نشون دهنده اینکه حتی قطع کردن رو هم نمیتونن درست انجام بدن!» و این، کمدی سیاه ناکارآمدیه. آدم نمیدونه ناراحت باشه از اینکه از پس این کار هم بر نیومدن، با خوشحال از اینکه این ناکارآمدی این بار باعث شده اندکی از حقوق ابتدایی خودمون رو بتونیم داشته باشیم.
با خودم فکر میکردم که نه تنها اعتمادی که این سالها به سختی به خدمات اینترنتی ساخته شده بود با این تصمیم احمقانه به باد رفت، که احتمالاً امثال من هم باید به فکر شغل دیگه باشیم. میترسیدیم AI ما رو بیکار کنه، قطعی اینترنت بیکار کرد!
قسمت چهارم: تنیده در تارهای اینترنت