اگر چه سرکشیهای خودم رو هم داشتم و دارم، ولی این توفیق رو داشتم که با روضه بزرگ بشم. از وقتی ۶-۷ساله بودم، زیارت ناحیه مقدسه (که در دورترین خاطرات من با صدای گرم سیدمهدی میرداماد و حسینیه آیتالله بهاءالدینی عجین شده) دل بابای من رو برد و اینطور شد که اول سالی یه دهه و بعدتر ماهی یه بار روضه برگزار میکرد و بعد که رفت، ما ادامهش دادیم (لابد با کلی ناشکری که «اینم شد ارثیه!؟»).

پارچه گرفتن و دادن به خطاط برای نوشتن پلاکارد و بعد نصبشون به تیرهای سیمانی برق کوچهمون (و چند سال بعد خیابون)، زرنگار۷۶ و تایپ ۱۰انگشتی و چاپ اعلامیه و درست کردن سیریش و گز کردن خیابونها و چسبوندن اعلامیهها، درست کردن شربت و حلوا با نون حصیری برای چند ده (و بعدتر چند صد) نفر و سوختن دست مامان، سیاهپوش کردن مسجد و حسینه محل با کتیبههای «باز این چه شورش است که در خلق عالم است» و افتادن بابا از نردبون، تنظیم اکو و ضبط مراسم با ضبط صوت دو کاسته سونی و شنیدن صدای مداحهای مختلف (برای انتخاب مرثیه خوانی که بتونه بانوای خوش زیارت رو بدون دخل و تصرف بخونه)، برگزاری مسابقه و جایزه سفر کربلا و توجهی خاص که باعث شد بعثه نظرش برگرده و یک ساعتی تریبون حرم رو برای زیارت ناحیه خوندن در اختیارمون بذاره، سفر دوم (و آخر) کربلا که بهانهای جور کردم برای نرفتن (و پای ماشین تازه یادم افتاد چه غلطی کردم) و آیتاللهزادهای که پول زائر حسینی رو خورد و کاروانی که پشت مرز گیر کرد و آزمون صبر و باز شدن گره با همان حربه همیشگی بابا...
۲۰سال از عمرم و در کنار بسیاری از خاطرهها جریانی زیرگوشم نام حسین (ع) رو زمزمه کرده و حالا...شب جمعه در حالی در خانهام در شهر بیپیامبر نشستهام و ۶ ماه به خاطر کووید۱۹ روضه را برگزار نکردهایم، دلم تنگ روضه میشود. دلتنگ وقتی که وسط بیقراریها و حرص خوردنهای برگزاری مراسم، چند لحظهای کنار دیوار میایستادم و گوش به زیارت میدادم و چشمم تر میشد. به این فکر میکنم که وقتی لااقل ماهی چند ساعت -آن هم لابد با نیت ادای دین به پدر و زمین ننداختن پرچم، و نه عشق به امام زمان (عج)- پا در رکاب میگذاشتم، حال و روزم این بود؛ الآن که همین توفیق هم ازم سلب شده چه عاقبتی در انتظارمه؟
أَلسَّلامُ عَلَیْک ... سَلامَ مَنْ قَلْبُهُ بِمُصابِک َ مَقْرُوحٌ وَ دَمْعُهُ عِنْدَ ذِکْرِک َ مَسْفُوحٌ، سَلامَ الْمَفْجُوعِ الْمحزونِ، الْوالِهِ الْمُسْتَکینِ...
سلام بر تو ... سلام کسی که قلبش از مصیبت تو جریحه دار و اشکش با یاد تو جارىست؛ سلام دردمند اندوهگین [که در غم تو] سرگشته و زمینگیر شده...
فایل صوتی زیارت ناحیه مقدسه با نوای حجت الاسلام محمدپور رو اینجا میتونین بشنوین.