چند وقتیه با خودم بابت تولید محتوا کلنجار میرم. نزدیک به دو سال قبل و بعد از خوندن کتاب «Patterns of Distributed Systems» به این فکر افتادم که برای موضوعی مثل طراحی سیستم (System Design) و سیستمهای توزیعشده محتوای ویدیویی تولید کنم. امّا مثل همیشه، اول حس ناکافی بودن من رو عقب نگه داشت:
تو به اندازه کافی این موضوع رو بلد نیستی که بخوام به دیگران یاد بدی!
پس دو کتاب دیگه در این زمینه خوندم، یه دوره دیدم، و کمی هم شروع کردم به کد زدن. امّا باز هم مثل همیشه، طولانی شدن مسیر، بیش از پیش انگیزهام رو گرفت:
برای چی داری این کارها رو انجام میدی؟ بهتر نیست به جای تولید محتوا برای بقیه، روی یادگیری خودت و چیزهایی که روزانه بیشتر به کارت میاد وقت بذاری؟ یا بهتر از اون، خودت رو سرگرم کارهایی خارج از فناوری کنی و انقدر یکبعدی نباشی!؟
بعد باز تلاش کردم با روشهای مختلف هرطور که شده به خروجی برسم: با تغییر مدل پرداختن به موضوع، با اجبار خودم به انجام بخشی از کار در هر روز/هفته، با کمک گرفتن از AI برای تولید متن، و... امّا نتیجه بخش نبود. و بالاخره بعد از ماهها، شکست رو تلویحاً پذیرفتم و کلنجار رفتن با این ایده رو کنار گذاشتم.
امّا به محض اینکه کتاب دیگهای دستم گرفتم، این وسوسه اومد سراغم: «خب درباره این یکی بنویس! اصلاً سختش هم نکن، فقط خلاصه و ترجمه!». و باز این کشمکش درونی شروع شد:
تو که علم/تجربه تولید نمیکنی؛ فقط میخوای حرفهای دیگران رو تکرار کنی. تغییر شکل محتوا تو این زمونه هیچ خاصیتی نداره: خود آدمها با AI ترجمه میکنن، گوش میدن، یاد میگیرن و...

و امشب، سرزنشگر درون، نابودکنندهترین ایدهاش رو رو کرد:
هزینه برق و آلایندگی و... سرورهایی که محتواهای تو رو میزبانی میکنن، از نفع احتمالی این محتوا خیلی بیشتره! کلاً روزی ۴-۵ تا بازدیدکننده ارزشش رو نداره و بهتره بیش از این منابع رو هدر ندی و همینها رو هم حذف کنی.