"دریا و عقاب"
گفتم به مادر: «دریا چگونه است؟»
مادر نگاهی کرد و گفت: «دریا، مانند عقاب است.»
پرسیدم: «یعنی چه؟»
لبخندی زد و گفت: «چشمانت را ببند...
عقابی را تصور کن که بر فراز بلندای آسمان میچرخد.»
چشمانم را بستم و دیدمش:
عقابی با بالهایی چون شعلههای طلایی،
چشمانی نافذ و اسرارآمیز،
که بر قلهها و درهها میلغزید...
چنان آزاد، چنان باشکوه.
اما ناگهان، سایهای از خشم بر او نشست؛
برای شکار، تیز و خشمگین شد،
و جهان اطرافش تاریک و پرهیاهو شد.
گفتم به مادر: «تصویرش زیبا بود... اما هراسآور.»
مادر لبخندی آرام زد و گفت:
«پسرم، دریا نیز چنین است:
در ظاهر، آرام و درخشان،
در باطن، گاهی تاریک و بیرحم.
و جهان هم چنین است:
ظاهری مهربان، باطنی سرد.»
و من، در آن لحظه،
از خواب شیرین کودکی بیدار شدم،
با نگاهی تازه به زیبایی و وحشتِ زندگی بیدار شدم...