اعتیاد چقدر میتواند یک انسان را داغون کند. آدم گاهی در مسیر اعتیاد آنقدر ضعیف و خسته میشود که خودش هم ناامید میشود؛ عزتنفسش را از دست میدهد، تحقیر میشود و کمکم باورش به خودش کمرنگ میشود.
اما درد فقط خود اعتیاد نیست. گاهی دیگران هم به این رنج اضافه میکنند؛ به او بیاحترامی میکنند، کتکش میزنند، از خانه بیرونش میکنند و با نگاه و حرفهایشان بیشتر خردش میکنند.
کمپهای طولانیمدت و اجباری را بارها تجربه میکند؛ به زور میبرندش، به زور نگهش میدارند و گاهی آنقدر شکست و فشار پشت سر هم تجربه میکند که همان اندک امیدی هم که برایش باقی مانده، از بین میرود.
شاید برای کسی که از بیرون نگاه میکند، همهچیز ساده به نظر برسد: «فقط مصرف نکن.»
اما برای انسانی که سالها با اعتیاد، تحقیر، طرد شدن، شکست و ناامیدی دستوپنجه نرم کرده، مسیر بهبودی همیشه به این سادگی نیست.
شاید نتواند. شاید برایش سخت باشد. شاید بارها زمین بخورد.
اما مگر قرار است یک انسان فقط وقتی ارزش احترام داشته باشد که قوی باشد؟
گاهی کسی که بیشترین نیاز را به کمک دارد، همان کسی است که دیگر توان درخواست کمک ندارد.
پس قبل از اینکه قضاوت کنیم، قبل از اینکه تحقیر کنیم، قبل از اینکه دست به خشونت بزنیم و قبل از اینکه یک انسان را فقط با برچسب «معتاد» ببینیم، لحظهای مکث کنیم.
پشت این کلمه، یک انسان ایستاده است؛ انسانی با ترس، درد، خاطره، خانواده، امید و شاید امیدی که فقط یک نفر میتواند دوباره زندهاش کند.شاید نتواند.
شاید سخت باشد.

اما اگر قرار است چیزی تغییر کند،
بیایید مراقب گفته هامون باشیم.
این درد پیر و جوان زن و مرد نمیشناسه .