این رتبهبندی پایانی مسابقهست. دقیقاً ۳ ساعت و ۳۹ دقیقه از مسابقه گذشته بود که ما ۹ سواله شدیم (رتبه دوم). همه رفتیم سراغ D. پاشا سوال رو تبدیل کرد و مسئله تبدیل شد به سوال کلاسیک زیر:
مجموعهی A و B از اعداد طبیعی رو در نظر بگیرید، مجموعهی C که حاوی تمام جمعهای اعضای A و B ـه چند عضو داره.
پاشا برگشت گفت این یه چیزی شبیه FFT باید باشه و راهحل FFT از ذهن من پرید. در حالی که سوال خود FFT بود. در ادامه این ذهنیت واسه من ایجاد شد که در ضرب دو چند جملهای، توانها با هم ضرب میشن، نه جمع! یعنی:
x^2 * x^3 = x^6!
اینجوری بود که ذهن من به هم ریخت و من درست نتونستم رو سوال فکر کنم. البته با همهی این داستانها ایدهای دادم که سوال رو با همین فرضِ غلط بالا با FFT حل میکرد. یعنی تهش ما کد FFT رو هم زدیم ولی به جای عناصر A و B که باید میذاشتیم، ۲ به توان اون اعداد رو گذاشتیم (چون من فکر میکردم توانها ضرب میشن!). نکته این که کافی بود کدی که ما سابمیت کردیم رو «دو به توان»ش رو برمیداشتیم تا اکسپت میشد!
در همون حال، پارسا هم راهحل داشت واسه H اما فکر نمیکرد درست باشه چون راهحلش گریدی بود. اگه ذهن من به هم نمیریخت همون اول FFT رو میزدم (بارها این سوال رو حل کرده بودم من، شاید فشار مسابقه ذهنم رو اینجوری به هم ریخته بود) و حتی پارسا پشت کیبورد میومد و H رو هم میگرفت (کدش زیاد نبود). به هر جهت، ما حتی بدون زدن H، کافی بود در دقیقهی ۲۶۶ (حدود ۴۰ دقیقه بعد از شروع فکر کردن رو سوال D) این سوال رو میزدیم تا اول میشدیم. که با فرض این که من ذهنم به هم نریخته بود این خیلی بدیهی به دست میومد.