دیشب با دوستم راجع به اتفاقی که واسش افتاده بود حرف میزدیم. قضیه از این قرار بود که بعد از پرسه زدنای یه فرد تو زندگیش تصمیم گرفته اونو به عنوان یه پارتنر وارد حریم شخصیش کنه، حالا هم بعد از یه مدت که عمر رابطه شون نمیدونم چقد بوده با یه کلمه رابطه رو تموم کردن "بای!!" به همین سادگی، باورتون میشه؟
از حرفای دوستم به این نتیجه رسیدم که آقا ذهنش درگیر گذشتهاش بوده و هر بار که فکرای ناراحت کننده رابطه قبلیش تو سرش وُل میخورده به دوستم زنگ میزده، پی ام میداده و قلاب ذهنش رو یه جا دیگه پرت می کرده و دوستم خوشحال از اینکه پیگیرشه و داره نشون میده که بهش علاقمنده و سریع وارد تخیلات لباس عروس و زندگی مرفه شده. اما پارتنرش بعد از یه مدت برگشته سراغ خونه اول و یه رابطه جدید با پارتنر سابقش داره شروع می کنه و ...

خیلی ذهنم درگیر این شد که چرا وارد یه رابطه اشتباه می شیم؟!
چی باعث میشه که توهم برداریم طرف مقابل به فکر یه رابطه عمیقه؟!
از وظایف یه رابطه هدفمند چی میدونیم؟!
اما بخش اعظم این اتفاقا برمیگرده به شخصیت دوستم، تو کل 24 سالی که از خدا عمر گرفته زندگیش پر از حضور ادمای مختلف بوده، ظاهرپسندی و جیب پر پول تو رابطه خیلی واسش مهم بوده و تا تقی به توقی میخورد واسه خودش ترحم میخرید.
اینجوری که استوری های ناراحت کننده میذاشت و جار میزد که حال رابطه اش خوب نیست، از کامنت هایی که واسش میذاشتن و دلیل حال بدش رو میپرسیدن استوری میذاشت و ...
حالا چرا میگم مقصر همه این اتفاقا خودشه؟!
به این دلیل که همیشه به ظاهر قضیه نگاه میکنه، اصلا مسئولیت پذیر نیست واسه آینده خودش، و منتظره یکی بیاد که خوشبختش کنه، تنها هدفش تو زندگی ازدواج با یه فرد پولداره و کیفیت زندگی آینده اش رو ازدواج با یه فرد پولدار می دونه! شاید باورتون نشه همین!!
از صحبتاش فهمیدم هیچی از زندگی مشترک نمیدونه اما چون می خواد از فقر و شاغل شدن و بی پولی نجات پیدا کنه مدام از این رابطه به اون رابطه پرش می کنه و فاصله بین رابطه هاش به چند هفته نمی رسه. حتی در مورد خواستگاراش باهم دیگه حرف زدیم،
گفتم: خب چرا انتخابشون نمی کنی تو که داری جدی به ازدواح فک می کنی؟
گفت: خب آخه قیافه درست و حسابی ندارن، بعد مردم نمیگن این چه دوست پسرایی داشت حالا شوهرشُ نگاه کن؟
وقتی متوجه سطح فکرش از ازدواج شدم تصمیم گرفتم سر خودمو درد نیارم و در این باره صحبتی نکنم. یعنی معیار انتخاب همسر واسه ایشون رضایت مردمِ!! یه همسری که واسه چشم های مردم خیره کننده باشه. ظاهر و یه علاقه نسبی واسه شروع یه رابطه مهمه اما اونقدر مهم نیست که قید ویژگی هایی که اونو از بقیه جدا می کنه بشی، اما خب فقط دوست من نیست که اینجوری فکر میکنه و خیلی حتی آقایون هم و زیبایی و ظاهر براشون اولویت داره.
دنیای عاشقانه ها خیلی قشنگه اما وقتی که ما وظایف خودمون رو بدونیم و به درجه ای از خودشناسی رسیده باشیم که بدونیم گذشته تموم شدهس و نباید واسه برگردوندنش آمادی دیگه رو وسیله قرار بدیم و بدونیم که خریدن ترحم کارساز نیست.
وقتی وارد یه رابطه میشیم، قبلش چک کنیم این رابطه با این شخصیتی که پارتنرمون داره ما رو به کجا می رسونه؟ باعث پیشرفت ما میشه یا نه؟
آخرش زانوی غم بغل می کنیم یا اینکه هرکی ازمون پرسید حال رابطه ات چطوره میگیم فوق العاده؟!
از نظرم هر رابطه ای یه هدف مشخص داره، گاهی وقتا هر دو نفر متوجه هستن گاهی وقتا هم مثل دوست من ناآگاه از هدف طرف مقابلش، اما گاهی لازمه ذره بین بذاریم رو تموم اتفاقای ریز و درشت رابطه و از زوایای گوناگون همه چی رو بسنجیم تا بهتر بفهمیم داره چه اتفاقایی میفته.
اینکه طرف مقابل شمارو به یک قرار ملاقات تو بهترین کافه دعوت می کنه یا اینکه تو طول روز بهتون پیامک میزنه و مدام سراغتون می گیره دلیل محکمی واسه انتخاب یه رابطه هدفدار نیست وقتی که به یک رابطه بلند مدت با فردی که ایده ال شما باشه فکر می کنید این قضیه رو هم در نظر بگیرید که باید به درجه ای از خوداگاهی رسیده باشین که بدونین چی میخواین و تو رابطه هی سلیقه هاتون عوض نشه.
من طرفدار هیچ جنسیتی نیستم حتی تو پست سندروم سیندرلا هم فقط جنس خودم رو زیر ذره بین گذاشتم اما تو بعضی از رابطه ها از جنس خانم به معنی های که تعریف خود واقعیش نیست معرفی میشه، مثلاً همین اتفاقی که واسه دوستم افتاد، وسیله ای واسه فراموشی گذشته!!
به قول معروف خیانت شاخ و دُم نداره.
تعریف شما از خیانت چیه؟
هدف های یک رابطه رو چطوری میشه فهمید؟؟
شما برام از رابطه های ایده ال بنویسد. تعریف دقیق شما از رابطه ایده ال چیه؟