امروزه در ایران یک شناخت قدیمی و ادبی از زبان رایج است که این خود به یک مانع برای شناخت جدید و جامعهشناختی و فلسفی زبان، در دانشگاه ایرانی تبدیل شده است. در رویکرد سنتی زبان را «ابزاری» برای «ارتباط» میان انسان ها می شناسند و در بهترین حالت آن را ابزاری برای تفاهم می دانند.
حتی غالباً در م یک شناخت قدیمی و ادبی از زبان رایج است که این خود به یک مانع برای شناخت جدید و جامعه شناختی و فلسفی زبان، در دانشگاه ایرانی تبدیل شده است. در و واسطه تفهیم و تفهّم میان چند نفر می شناسند. در حالیکه ارتباط، حداکثر نقش ثانوی زبان است.
در واقع، زبان نماینده یک «نظم جمعی» و به ویژه یک «نظم معنایی» است و یک جهان بین الاذهانی و تاریخی است، و دنیایی از آگاهی، شناخت، فرهنگ، تعلقات، عواطف، کنش، تجربه، برساخت، ساختار و قدرت را نمایندگی می کند.
زبان هم انباشتگاه آگاهی و ارزش های یک گروه یا یک ملت است، هم روش موجهسازی و شیوه استدلالآوری آنها است.
گروه های انسانی در زبان و با زبان، حقیقت و «رژیم های حقیقت» را تعریف و تعیین می کنند و به جهان، زندگی و روابط خود معنا می بخشند، یا برعکس جهان و زندگی و حقیقت ها را دگرگون می کنند و جهان خود را با گسست و پیوست هایی تداوم می بخشند.
از اینرو، زبان «ذخیره گاه ساختارمندی» است که آگاهی، فکر، احساسات، عمل جمعی، تجارب و اتفاقات یک گروه یا یک ملت در آن انباشته شده است.
میشل فوکو هم نشان داده است که زبان حداقل دارای سه بُعد اصلی است:
منبع: https://youngsociologists.com