بعضی وقت‌ها آدم دلش می‌گیرد، نسبت به همه دلسرد میشود و فقط می‌خواهد به مسافرت برود، مسافرتی طولانی، مسافرتی به درون خود. بعضی وقت‌ها آدم قید همه را می‌زند، سعی می‌کند همیشه تنها باشد، زیاد تن به صحبت با بقیه نمی‌دهد و شخصی گوشه‌گیر خواهد شد. اگر در این مرحله مرداب گیر بیوفتید، هرچقدر دست و پا بزنید بدتر میشود. اینجاست که آدم‌های اطرافتان را می‌شناسید، اینجاست که متوجه می‌شوید چه کسی شما را واقعا از ته دل می‌خواهد و چه کسی فقط قصد دارد شما را تیغ بزند. 5 سالی است که این حال را دارم و در این مدت زمان نسبتا طولانی، افراد زیادی را شناخته‌ام.
گاهی دلت تنگ میشود برای بودن یک نفر، برای بودن کسی که الآن نیست. شب‌ها انگشتانت را بین موهایش می‌بری و عطر تنش را بو می‌کنی، اما لحظه‌ای به هوش می‌آیی می‌بینی هیچ‌کس نیست، فقط تویی، فقط تویی و آرزوی داشتن کسی که دیگر هیچ موقع نخواهد بود... شب‌ها با کابوس از دست دادنش از خوابی خواهی پرید، اما وقتی به خودت می‌آیی، متوجه می‌شوی کسی نیست که ترس از دست دادنش را داشته باشی.
گاهی محکوم می‌شوی، محکوم به فنا، محکوم به گوشه نشینی، هرچه تلاش می‌کنی از این مرداب خلاص شوی، بدتر در آن فرو می‌روی و هیچ کس نیست که دستت را بگیرد تو را از این لجن‌زار بیرون بکشد، البته یک نفر وجود دارد، اما... . هیچ کس جز او قدرت نجات دادن تو را ندارد. کاش خدا کمکمان کند و او دست ما را بگیرد تا از این مرداب نجات پیدا کنیم.
گاهی دلت لک می‌زد برای خوابیدن، می‌خواهی فقط 1 ساعت بدون استرس استراحت کنی، بدون این که منتظر تماس کسی باشی، صدای نوتیفیکیشن گوشی شده دشمن خواب راحت تو، امکان ندارد کسی پیام بدهد و تو با استرس بیدار نشوی، اینجاست که می‌فهمی با خودت چند، چندی؟ کی هست، کی نیست؟ کی باید باشد، کی نباید باشد؟ اینجاست که هرلحظه آرزوی مرگ می‌کنی.
در آدم‌های مختلف دنبال او می‌گردی، اما شخصی مانند او را نمی‌توانی پیدا کنی... خودت را با کار سرگرم می‌کنی که برای چند ساعت فراموش کنی چه بلایی سرت آمده، اما یک لحظه متوجه می‌شوی که 30 دقیقه است به جایی خیره شده‌ای و خاطراتت را مرور می‌کنی. بد بختی اینجاست که همه‌اش رویاست و خبری از واقعیت نیست.
به قول 1 نفر، همه چی وقتی درست میشود که شب در و پنجره‌ها را ببنیدم و شیر گاز را باز کنیم. چند ساعت بعد همه دردسرهایمان تمام میشود...
