قبل از هرچیز باید بگم خوشحالم به جمع ویرگولی ها پیوستم.
به دلیل فرارسیدن آستانه ی بازگشایی مدارس و جهت فتح باب آشنایی ،میخواهم مختصری از داستان پر چالش تغییر مسیر زندگی ام رو بازگو کنم.
سال 89 وارد دانشگاه شدم.هم زمان که در حال تحصیل بودم در مشاور املاک یکی از اقوام مشغول به کار هم شدم.گرچه یکی از طرف داران سخت حوزه ی املاک هستم، اما به این دلیل که در کار مشاوره املاک صداقت کمی هست از این حرفه جدا شدم.
28 شهریور سال 90 ساعت 11 صبح با زنگ تلفن از خواب پریدم. پشت تلفن مدیر آموزشی دوران دبیرستانم بود و با لحن خاص و کمی لوطی مابانه ی خاص خودش گفت : "فیلان فیلان شده..( آخر هم مشخص نشد چرا دهانش یک یای اضافه دارد) از صبح کلی اس ام اس بهت دادم جواب ندادی.هنوز آدم نشدی و تا دیر وقت میخوابی؟ وقت خالی ات رو بگو برایت کلاس مباحثه بذارم"
ریاضیاتم در دوره دبیرستان خوب بود، سخت باورم میشد بناست در دبیرستانی که اعاظم رشته ریاضی و فیزیک تدریس می کنند،مشغول به کار شوم. آن تلفن دبیر های سابق را به همکاران فعلی تغییر( تنزیل یا ترفیع اش هنوز مشخص نیست،بعد توضیح میدهم چرا) داد.
شاید به همین دلیل ناراحتی شروع سال تحصیلی برای من دوچندان بود. از طرفی معلم بودم و از طرفی دانشجو!
بطور سنگین درگیر کار و درس و ورزش بودم که به نیمه پایانی تحصیلم رسیدم.کم کم باید مسیر زندگی ام را مشخص میکردم

سوای جزئیات، از طریق دوستی با فردی باهوش آشنا شدم که فعال بازار سرمایه و تجارت بود.البته بنا بود آشنایی و همکاری ما طولانی با شد که بنا به اتفاقی خاص میسر نشد.من مانده بودم و سه گزینه:
کار کارمندی که با روحیه ی انرژیک و ماجرا جوی من سازگار نبود،تدریس هم به مرور چالش هایش کم شده بود و ارضا(در معنای راضی شدن) نمی شدم. هر سال چند مبحث ثابت را روزانه به چند کلاس تدریس می کردم و روتین شده بود.البته از کارمندی بسیار بهتر بود
در مقایسه گزینه 2 و 3 ،گزینه 3 را بیشتر میپسندیدم .چون چالش های زیادی داشت دائما در حال حل مسئله و یادگیری بودم و برای من جذابیت خاصی داشت مهم تر از همه:
به این فکر میکردم که اگر سرمایه گذاری من را استخدام کند، بعنوان مهندس یا دبیر به دنبال این است که برای او پول در بیاورم،و از طرفی نباید پول دار شوم چون در این صورت مستقل میشوم و کسی نیست برای او پولی در بیاورد
به بیانی بهتر:
کسی که میتواند دزد دریایی بشود، در نیروی دریایی عضو نمی شود
دانشجویی بودم که تمام ذهنم مشتاقانه درگیر سرمایه گذاری در بازار های مالی و تجارت بود اما پس انداز کمی داشتم ، مشکلاتم یکی و دو تا نبود، هم از طرف خانواده، هم همکاران و دلسوزان مدرسه، هم دوستان نزدیک دانشگاه و باشگاه نفی میشدم که مناسب تجارت نیستم.چون نه آشنایی زیادی دارم و نه سرمایه بالایی(در اصل کلمه ی مایه صحیح است،مایه اصل پول است و سرمایه سود حاصل از مایه ).
سه مرحله را طی کردم
نمیدانم چرا طی این مراحل جز در یکی دو مورد برایم سخت نبود! شاید بخاطر اینکه در عالم دیگری بودم و حرف هارا زیاد نمی شنیدم.بعد ها در جایی خواندم که اینها مراحل طبیعی ای است که مردم در مواجه با عقاید تازه از خود بروز میدهند
اکنون در 31 شرویر 97، افتخار میکنم که بهترین تصمیم عمرم را گرفتم، و اگر 1000 بار دیگر متولد شوم در تمام دفعات حتما همین مسیر را انتخاب خواهم کرد
درصورتی که تمایل داشته باشید درپست های بعدی میتوانم مشکلاتی که مواجه بودم و راه حل هایی که برایشان پیدا کردم را برایتان بگویم