روزگاری کودک گمگشته‌ای بودم که در دنیای کودکانه خود غرق و مصروف تماشا بود؛ تماشای هر آنچه که به تصادف در مقابل دیدگانم قرارمی‌گرفت. معصومیت نگاهم همانند هر کودک دیگری، تماما بی‌اختیار و بی‌هیچ اراده‌ای، به سمت و سویی می‌رفت که دنیا از من می‌خواست. و بدیهی بود که نه حسین می‌دانستم کیست و نه عاشورا می‌دانستم چیست.
اما اشعاری که بر روی پرچم‌های سرخ و سیاه رنگِ محرم دیده‌بودم، با آنچه که تاکنون از مقابل نظرم گذشته‌بود، رنگ و بوی متفاوتی داشت. آن اشعار پیوسته درون سرم زنگ‌‌می‌زدند و صدامی‌کردند؛ همچون انعکاس صدای گمشده‌ای در دل کوهستان. همچون ندایی نجواگونه که به آرامی صدایت‌می‌زند و تو را پیوسته به سوی خود فرامی‌خوانَد:
این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟
با حالتی بهت‌زده و کودکانه این شعر را که همیشه مرا به تامل وامی‌داشت زیر لب زمزمه‌می‌کردم:
این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟
بسیار کودک‌تر و کوچک‌تر از آن بودم که پی به این راز شگرف هستی ببرم. قلب و روحم هرگز یارای فهم این دعوت‌ها را نداشتند؛ برایم همچون جهانی کشف‌نشده بود که توان کافی جهت پربازکردن در آسمانش را درون خود نمی‌دیدم. اما همواره معنایی که در پس پرده آن تک‌سطر شاعرانه نهفته‌بود، مرا به درنگ وامی‌داشت...
گویا محرم هر سال در دوران کودکی من، با اشعار پرچم‌ها سپری می‌شد. درست مانند تمام نوشته‌ها و سروده‌های سرتاسر جهان، که با زبان بی‌زبانی و در اوج سکوت، رساترین پیام‌ها و حرفهای کمترگفته‌شده جهانیان را، همچون فریادی رسا سرمی‌دهند. پرچم‌های رنگارنگِ سرخ، سپید، سبز و سیاه، پیوسته با من زبان به سخن می‌گشودند و مرا به جهان خود فرامی‌خواندند.
باز این چه شورش است که در خلق عالَم است
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
سال‌ها یکی پس از دیگری گذشتند. دیگر از آن کودک سراسر شور و هیجان خبری در میان نبود. حال دختری جوان بودم؛ با آمال و آرزوهایی که اقتضای سن برای هر جوانی داشتنشان را ایجاب می‌کند. دلی جسور داشتم و سری پرشور. آن هم در دنیایی که سراسر پوشیده از زمین خوردن‌ها و شکست‌هایی همه‌جانبه است. دنیایی که برای بی‌تجربگان و ناآزموده‌هایی مانند من، کمی تلخ و بی‌رحمانه عمل‌می‌کند و من، همچنان ناآگاه و بی‌پروا به پیش می‌رفتم...
با این حال، هنوز هم حسین(ع) را نشناخته‌بودم. در میانه‌ی جهانی از حق‌ها و باطل‌ها سرگشته و حیران مانده‌بودم؛ که تنها با نهادن نقابی از حق، باطل را تماماََ مشروع و معروف می‌نمایاندند و به عکس، با فروگذاشتن و پست‌شمردن آنچه که حق بود و حقانیت داشت، بیهوده و خوارش می‌نمودند.
در نخستین گام‌هایی که به سوی شناخت جهان برمی‌داشتم، طوفان‌ها و گرداب‌هایی از این جنس، یکی پس از دیگری، مرا در خود فروبلعیدند و طعم تلخ و گزنده‌ی حاصل از شکست‌هایی پی‌در‌پی را به کامم چشاندند، حال دیگر زخم‌هایی متعدد بر تن و جانم نشسته‌بود و کوه غرور و جسارتم خدشه برداشته‌بود؛ دنیایی که بسیار زیبا و دلپذیر می‌دیدمش با من چه کرده‌بود؟!
از آن پس بود که هرچه در این مسیر بیشتر به پیش رفتم، خود را تنهاتر و زخمی‌تر می‌یافتم.
در بحبوحه‌ی این راه پرسنگلاخ و فراز و فرودهای بی‌پایان آن، تنها چیزی که هرزگاهی زخم‌های روحم را نوازش‌می‌داد، دعوت‌هایی بود که از سوی غریبه‌هایی آشنا دریافت‌می‌کردم؛ دعوت‌هایی که هرگز از جنس آن هیاهوهای پرزرق و برق امروز نبودند؛ بلکه حالاتی از صداقت و بی‌ریاییِ گمشده دیروز را به‌همراه خود داشتند.
بارها دچار تجربه این احساس شده‌بودم که پس از سپری لحظاتی هرچند کوتاه با آنها، آن خویشتن حقیقی و گمشده‌ی وجود خود را ملاقات می‌کردم، قطعه‌ای از پازل معماهای حل‌نشده درونم را از بودن با آنها می‌یافتم؛ گویا آنها پاسخ تمام پرسش‌های جهان آشفته درون مرا به خوبی می‌دانستند.
آنها هرگز از جنس یک دعوت معمولی نبودند. دعوت‌هایی بودند که هرچند برای مدتی ناچیز، مرهم زخم‌های من می‌شدند، آرامم می‌کردند و رنگ و بویی دیگر داشتند.
رنگ و بویی از جنس معصومیت کودکی‌هایمان.
رنگ و بویی از جنس آغوش مادران‌مان و
رنگ و بویی از جنس نور و آرامش.
گویی از دنیایی فراتر به سویم آمده‌بودند.
و من طی این سال‌ها آنقدر از خود دور شده‌بودم که برای یافتن تکه‌های فراموش‌شده درونم، راه زیادی پیش روی خود می‌دیدم. و زمان زیادی مورد نیازم بود تا ملاقات با خویشتن حقیقیم را برای خود، همیشگی و جاودانه کنم.
مدتی به همین منوال گذشت...
من همچنان در تردید خود فرورفته‌بودم. احساس کسی را داشتم که در دل جنگلی تاریک و مه‌آلود ایستاده بود؛ حیران بر مرز میان دو جهان؛ یکی جهانی تاریک و دیگری جهانی از جنس نور. به تاریکی خو گرفته‌بودم، مونس جانم شده‌بود و من، خود را برای مبارزه و بیرون راندن سیاهی‌هایی که هرگز متعلق به من نبودند، یکه و تنها و ناتوان می‌دیدم.
میان ماندن و یا شتافتن به سوی دعوت حضرت حق، گیج و پریشان بودم؛ در پی جنگیدن‌های فراوان و شکست‌هایی که پس از خود برایم به دنبال داشتند، رنجورتر از آن شده‌بودم که همچون سابق، جسارت گرفتن تصمیمی قاطعانه را داشته‌باشم.
اما با این وجود، هرزگاهی حال کسی را داشتم که نجوایی را از دور می‌شنود. گویا کسی از پس آن هزارتوهای سیاه و پلید صدایم‌می‌زد.
گویا می‌خواست کمی بیشتر آنجا بمانم.
کمی بیشتر به خودم بازگردم.
و کمی بیشتر مکث‌کنم.
وقتی با دقت بیشتری گوش‌سپردم؛ نجوایی آشنا بود که مرا به سال‌هایی دور می‌بُرد. سال‌هایی بسیار دور که آکنده از عطر معصومیت کودکیم بودند. آن روزها که با حیرت به نوشته‌های پرچم‌های سرخ و سیاه رنگ محرم چشم می‌دوختم و سعی در صحیح خواندن‌شان داشتم.
اشعار دوباره و دوباره در پیش چشمانم جان می‌گرفتند. خوب به خاطر دارم که اوقاتی بود که حتی از فکرکردن به آنها خودداری می‌کردم! گاهی از مرور خاطرات کودکی می‌ترسیدم.
گاهی خوشحال می‌شدم
و گاهی هم دلتنگ...
غلیان یافتن موجی از احساسات و هیجانات گوناگون و متفاوتی را درون خود احساس می‌نمودم.
اندکی گذشت...
و باز هم گذشت...
نیاز به زمان را بیش از هر چیز دیگری درون خود احساس می‌کردم.
روح من، در حال پیونددادن من به گذشته‌ام بود.
و سعی در برقراری ارتباط میان منِ کنونی با منِ سابقم داشت. و این کار بسی زمان‌بر بود و گاهی طاقت‌فرسا هم می‌شد.
دیگر به نقطه‌ای رسیده‌بودم که به یادآوردن آن خاطرات، غبار تمامی این سال‌ها را از چشم و دلم پاک‌می‌کرد. غم غربت و تنهایی را از جانم می‌گرفت و به جایش نور می‌بخشید؛ نوری که دیگر روشنی‌بخش راهم شده‌بود. با خود می‌گفتم: به راستی این حسین کیست؟
تا چه میزان او و خدایش را می‌شناسم؟
از قیام عاشورایش چه می‌دانم؟
و از آزادگی‌اش؟
و از جوانمردی‌اش؟
حال در جایی ایستاده‌بودم که به خوبی می‌دانستم زمان، زمان ارج نهادن به این ساحت مقدس است؛ زمان درک این شکوه باعظمت.
.
.
.
اکنون، پس از گذشت چند سال و به قدر درک ناچیزی که با قلب کوچک خود به آن دست یافته‌ام، می‌دانم در وصف حسین(ع)، همین بس که جهانیان گویند: او، وجود خدا بر روی زمین بود. خون او، خون خدا بود.
این رد خون پاک و مقدس حسین(ع) بود که دیواری به بلندبالایی قامت روحش، میان حق و باطل کشید و الی الابد این دو را از یکدیگر جدانمود.
این رد خون پاک و مقدس حسین(ع) بود که چراغ راه مظلومان عالم گشت و ایثار و طاعت محض‌مان آموخت.
و در پایان،
این رد خون شهادت او بود که به جریان زندگی من عمق و معنا بخشید؛ دستان سردم را قلم‌زدن آموخت؛ چشمان بی‌فروغم را روشنی‌بخش شد و روح نیمه‌جانم را به رنگ روح عشق خود جلاداد و جانی دوباره به آن بخشید.
امام حسین(ع) راه آزادگی، سخاوت، ایثار، بندگی، پدرانه‌زیستن و قاطعیت را نه تنها به ما انسانها، بلکه به زمین و زمان نیز آموخت.
حالا این من هستم؛ با تمام کم و کاستی‌های روحم. اما قلب کوچکم در آسمان این عشق شگرف می‌تپد و هرروزه درس بزرگ‌شدن را می‌آموزد.
می‌آموزد که اگر بارها شکست خورد، یاعلی گفته و از جا برخیزد.
می‌آموزد که چگونه پای آرزوها و رویاهای بهم‌بافته‌اش بایستد، اما راهش را گم‌نکند.
و از همه مهم‌تر، می‌آموزد چگونه ببخشد، چگونه دوست‌بدارد و چگونه مهربانی را زندگی‌کند.
من نقاش سابقی هستم که اکنون با واژه‌ها از خود، از جهان و از آنچه هست و از آنچه که باید می‌بود، اما نیست، تصاویری خلق می‌کند تا باری دیگر، معنا را به انسانها یادآور شود.
.
.
.
«در پیوند ریشه‌ها؛ از خاک تا جان.»
