تناقض بسیار عجیبی است که هر چه از تجربه‌ای بیشتر می‌ترسیم، بزرگترین درس‌ها نیز در دل همان تجربه برایمان نهفته‌است.
هرچه کمتر خواهان پیش رفتن به سمت عمق باشیم و بخواهیم در سطح شناور بمانیم، گرداب پیچیده زندگی ما را بیشتر به سوی ژرفای خود فرامی‌خواند.
هرچه کمتر در پی جلب توجه دیگران به سوی خود باشیم، آنها بیشتر مشتاق آشنایی با ما می‌شوند.
هرچه بیشتر به سمت درونگرایی و دنیای درونیات کشیده شویم، برونگراهای پرجنب و جوش و دوست‌داشتنی، بیشتر ترغیب به دعوت ما به جهان خودشان می‌شوند.
و به‌عکس هرچه با دوستان برونگرای خود بیشتر وقت بگذرانیم و سعی در بیشتر کردن معاشرات و تعاملات خود کنیم، زندگی به تدریج و خیلی خاموش، آنها را از ما دورمی‌کند.
هرچه بیشتر فکرکردن را سرلوحه رفتار خود قراردهیم، زندگی ما را در موقعیت‌های ناگهانی و غافلگیرکننده خود قرارمی‌دهد تا کمی هم عملگرا باشیم!
فکرمی‌کنید چه دلیلی پشت این همه تضاد و تناقض است؟!
به عقیده‌ی من زندگی، برخی از این قبیل تناقض‌ها را برای ایجاد و حفظ تعادل در ما، انجام می‌دهد. یعنی جایی که ما خود ندانسته، به سمت عدم تعادل پیش‌می‌رویم و چرخه زندگی ما را در موقعیت‌هایی چالش‌زا و متضاد با روحیاتمان قرارمی‌دهد تا دوباره به مسیر تعادل بازگردیم تا دارای شخصیت‌هایی کامل‌تر شویم.
اما آن هنگام که تعادل در جریان است و ظاهرا همه‌چیز به خوبی پیش‌می‌رود، چطور؟
چرا در آن موقعیت‌های خاص که هیچ‌گونه خطایی از ما سرنزده، زندگی بطوری ناگهانی، شخصیت و مسیر ما را دچار تزلزل و بحران می‌کند؟
به باور من این نیز یکی دیگر از ترفندهای زندگی است. با این تفاوت که این بار درس رهاکردن را به ما بیاموزد. گویا زندگی با این کار می‌خواهد بگوید: رهاکردن به معنی فراموش کردن چیزهای بد نیست؛ بلکه خیلی از اوقات رهاکردن در فراموش کردن خوبی‌هاست که معنا می‌یابد و تنها شرط ادامه‌یافتن زندگی، همین یادگرفتن هنر ظریف رهاکردن می‌شود.
پس از اینکه به قدر کافی در کلاس درس زندگی آموختیم و کوله‌بار تجربیاتمان دو یا حتی چندبرابر شد، وقتی که در مقابل آینه می‌ایستیم خودمان را می‌بینیم در حالیکه کمی بزرگتر شده‌ایم. شاید گاهی این بزرگتر شدن دردناک بود، شاید گاهی بیشتر فهمیدن برایمان سخت بود، و شاید گاهی اصلا نمی‌خواستیم بزرگ شویم و هزاران بار آرزو کرده‌باشیم که دوباره همان بچه‌های دیروز باشیم؛ اما باید بخاطر داشته‌باشیم که زندگی همین است.
او نمی‌خواهد ما تا ابد کودک و کوچک بمانیم، آسیب‌پذیر و نیازمند حمایت دیگران باشیم. او می‌خواهد خود ما نیز تبدیل به حامیانی برای انسانهای کوچکتر از خود باشیم. زندگی به نسخه‌ی قوی‌تری از ما احتیاج دارد تا در مواقع نیاز بتواند به عنوان یک دوست قدرتمند، و یا مرهمی برای زخم‌خورده‌هایش، و یا حتی دستی نوازشگر بر سر کودک بی‌پناهش، به ما تکیه‌کند.
.
*در پیوند ریشه‌ها از خاک تا جان
