طبق شواهد و تجربیات موجود در حوزه روانشناسی، کسب موفقیت و رشد و پیشرفت در دنیای بیرون، مستلزم ورود به مسیر خودشناسی و آغاز یک حفاری مقدس در خویشتن است؛ پا گذاشتن به دنیایی که پوشیده از ناگفته‌ها و کشف‌نشده‌هاست. در این سفر، ما دیگر تنها با چشم‌هایمان نمی‌بینیم، بلکه باید با بصیرتِ درونی و قدرت شهود، جهان پیرامون را بازشناسی کنیم.
وقتی از این زاویه به مسئله نگاه می‌کنیم متوجه خواهیم شد که چه پیوند شگرفی میان این دو عنصر فراموش‌شده در هیاهوی جهان بیرون، وجود دارد؛ گویی کشف دنیای درون و قدرت تشخیص در جهان بیرون، دو روی یک سکه هستند که از یکدیگر جدایی ناپذیرند.
تنها با برداشتن قدم نخست است که می‌توان قدمهای پس از آن را با اطمینان برداشت. تنها اینگونه است که پس از مدتهای مدید و طولانی، هنگامی که در طی مسیر بارها و بارها شک و تردید به سراغمان می‌آید می‌توانیم به درون خود رجوع کرده و پاسخ سوالاتمان را از آنجا بیابیم و دو مرتبه به مسیر بازگردیم.
شاید بتوان با تمرکز صرف بر دنیای بیرون به موفقیت رسید، اما این مسیر اغلب ما را به مقصدهایی می‌رساند که هرگز آن‌طور که می‌خواستیم، مطلوب نیستند؛ و ما را دست کم به یاس و پوچی مبتلا می‌سازند و علی‌رغم بدست آوردن موقعیتهای شغلی و اجتماعی عالی، دچار احساس سردرگمی و یا اضطراب‌هایی خواهیم‌شد که اگر دوستی با دنیای درون و صلح و آرامش حاصل از آن همراهمان می‌بود، هرگز به چنین مسیرهایی راه نمی‌بردیم.
اما تصور کنید موفقیتهای بیرونی را در حالی به دست آورده باشید که بر جهان درونی خود اشراف دارید. آنگاه، پیروزی‌ها دیگر روح شما را فرسوده نمی‌کنند؛ بلکه با خردی که از جست‌وجوهای درونی کسب کرده‌اید، هر پیروزی، تجربه‌ای روزافزون و لذتی عمیق خواهد بود.
افرادی که ارتباطی دوستانه با روح خود برقرار می‌سازند، قادر به ایجاد توقف‌هایی خردمندانه میان پیروزیهای پی در پی در دنیای بیرون هستند؛ هنگامی که جهان بیرون آنها را تشویق به تلاش بیشتر و دویدن‌های بی پایان برای موفقیتهای روزافزون می‌کند، آنها به خوبی می‌دانند چه موقع وقت استراحت کردن و چه موقع وقت دویدن‌های بی وقفه است. صدایی از درون به نام(شهود) نقشه‌ی راه را برایشان بازگو می‌کند تا مبادا راه را گم کنند.
چنین افرادی حتی در میانه‌ی طوفان‌های شکست و رکود(چه در دنیای بیرون و چه در دنیای درون) با نگاهی کل‌نگر و تصمیماتی جامع، مسیر خود را باز می‌یابند؛ راه بازگشت به خانه(درون) را پیدا می‌کنند و نور حاصل از آن را با دیگران نیز سهیم می‌شوند.
به خوبی می‌دانند چگونه و چه وقت اعتمادکنند و چه موقع نیاز به بازنگری و تردیدهای بجاست.
به راستی چه دوستی بهتر از قلب و روح آدمی که با بازتاباندن آرامش خود، دنیای بیرون را نیز سرشار از خیر و برکت می‌کند؟!
.
.
.
«در پیوندِ ریشه‌ها؛ از خاک تا جان.»
دو تا تصویر خیلی مت
