سلامی به گرمای تابستان این روزها، تقدیم به نگاه پر مهر شما.
درست در آستانه‌ی روزهایِ بی‌قرارِ تیرماه، با تلنگرِ دوستانه‌ای از سوی یکی از همراهان، تصمیم گرفتم تجربه‌ی نوشتنِ روزانه را آغاز کنم. مسیری که پیش رو دارم، نویدبخشِ لحظه‌هایی‌ست که امیدوارم با مددِ خداوند، به ایستگاه‌های روشن و مقصودِ نهایی ختم شود.
به همین جهت، دوباره قلم به دست گرفته و نوشتن را از سر گرفته‌ام. دلم برای آن روزها که غرق در دریای کلمات بودم و زمان را گم می‌کردم، تنگ شده. از نوشتن داستان‌های ترسناک و سراسر تخیل و هیجان‌انگیز گرفته تا واگویه‌هایی از دلِ روزمرگی‌ها و دغدغه‌های زندگی.
حتی به یاد دارم که چندین بار برای پیوستن به انجمن‌ها و تیم‌های داستان‌نویسی در شبکه‌های اجتماعی، دست به قلم بردم، اما مسیر زندگیم مجالی برای رشد من در آن زمینه‌ها نداد.(هرچند که برای مدتی کوتاه، تجربه همکاری در زمینه‌ی داستان‌سرایی را نیز از سرگذراندم.) و این توفیقی اجباری بود تا در زمینه‌های سبک زندگی، توسعه‌ی فردی و حتی روانشناسی هم، که جزو علایق دیرینه‌ی من بودند، قلم‌زدم.
روزگاری نه چندان دور، بر این باور بودم که نوشتن داستانی کوتاه، آغاز مسیری‌ست که من را به‌سرعت به قله‌ی نویسندگی و خلق آثار بلند می‌رساند؛ همان داستان‌هایی که گویی زمان را متوقف می‌کنند و خواننده را چنان مجذوبِ خویش می‌سازند که از هر فکر و خیالی فارغ شده، تمامِ روزها و شب‌هایش را با اشتیاق وقفِ هم‌نشینی با آن می‌کند.
روح کمال‌طلب و بلندپروازم، دوباره پر گشوده بود؛ این‌بار نه در عالم نقاشی‌ها و خیال‌پردازی، که در وادی واژه‌ها و حروف، رو به شکوفایی نهاده بود. نزدیک به دو سال گذشت تا سرانجام، قادر شدم این دو رشته‌ی هنری یعنی نوشتن و نقاشی را در هم بیامیزم.
اما در این روزها که قلم به دست شده‌ام، نیتی دیگر در سر می‌پرورانم؛ نیتی با رنگ و بویی تازه که از جنس خواسته‌های پیشینم نیست.
گویی از دنیایی فراتر، الهامی به قلبم رسیده است…
صدای قلبم می‌گوید:
برای هیچ‌چیز عجله نکن.
آرام باش و گام‌به‌گام پیش برو.
شاید همین آرامشِ جاری در نوشته‌هایت،
پناهی باشد برای جان‌هایی که به ذره‌ای صبر و آهستگی، بیش از هر چیز دیگری نیاز دارند.»
به عقیده‌ی من، نوشتن، هنری است که نه با رنگ و قلم‌مو، که با واژگان و عبارات ترسیم می‌شود. نوعی پرواز دادن به خیال است، دمیدن روح در کلمات و بخشیدن آرامش در جان‌های خسته و بی‌قرار. نوشتن یعنی: ساختن معنا آن هم در دلِ خلاءهایِ روزمرگی.
و شاید بتوان گفت مهم‌ترین معادل برای نوشتن، احساس همدلی است؛ تنیدن پلی نامرئی از جنس همذات‌پنداری میان خودت و دیگران. یعنی کسی در گوشه‌ای از دنیا، نوشته‌هایت را بخواند و زمزمه کند: این نوشته چقدر شبیه من بود! گویی غم مرا زیسته است! انگار داستان زندگی من و او یکی است!
آن هنگام بود که ماهیت هنری و روح‌انگیز نویسندگی را دریافتم، پی به قدرت خلق‌کنندگی و آفرینندگی آن بردم. و درست همان زمان بود که پی بردم نگارش هم قادراست همانند نقش‌زدن بر روی بوم‌ها و کاغذهای سفید، یاریگر دستانم جهت خلق معنا با واژه‌ها باشد.
ما در دویدن‌های بی‌پایان، مفهومِ ایستادن را فراموش کرده‌ایم. و نیز از یادبرده‌ایم که گاهی زیبایی، در همین جزئیاتِ بی‌صدا نهفته است؛ در غبارِ تنیده‌شده میان پرتو نور، در لمسِ کاغذ، یا در یک تنهاییِ خوشایند.
پ.ن: شاید هنوز هم راه را گم کنم، اما می‌دانم که مقصد، همین ورق‌های سفید و ساده‌ای است که حالا دوباره قرار است میزبان افکار و احساساتم باشند.
.
.
.
*در پیوندِ ریشه‌ها؛ از خاک تا جان.
