همه ما گاهی در میان هیاهوی زندگی، مسیر خود را گم می‌کنیم. این نوشته، تجربه‌ی من از یافتنِ دوباره‌ی معنا در میانه‌ی مِهِ سردرگم‌کننده‌ی زندگی است…
گاهی در میانه‌ی هیاهوی دنیا، چنان در میانِ آنچه هستیم و آنچه باید باشیم گم می‌شویم که حتی صدای خودمان را هم نمی‌شنویم. درست مانند وقتی که در میانِ مِهی غلیظ ایستاده‌ایم و می‌دانیم خانه‌ای هست، اما مسیر رسیدن به آن را گم کرده‌ایم؛ پیام‌هایی از دور می‌آیند، صداهایی آشنا به گوش‌می‌رسند، اما هریک به جای هدایت، تنها بر سردرگمی‌مان می‌افزایند.
به نظر شما چطور می‌توان راه بازگشت به خانه را یافت؟خود را به قطب‌نمایی درونی و همیشگی مجهزنمود؟ قطب‌نمایی که تا ابد همراهمان باشد و نجات‌بخش جان‌های بی‌پناه ما شود؟ قطب‌نمایی که نه تنها در طی مسیر بلکه در ابتدا و در انتهای آن نیز، کمک‌حالمان باشد؟!
و اصلا چطور می‌توان میان این همه گمگشتگی و پوچی، دوباره صدایِ “معنا” را شنید؟
می‌خواهم از تجربه‌ای زیسته برایتان بگویم که از دلِ همین سردرگمی‌ها و احساسِ گمگشتگی من سربرآورد؛ تجربه‌ای که مسیر زندگی‌ام را از ابهام به سمتِ معنایی دوباره برد. تجربه‌ای که روحم را از دل تاریکی‌ها به سمت نور هدایت‌کرد و جانی دوباره به من بخشید.
با من همراه باشید…
.
.
.
*در پیوند ریشه‌ها از خاک تا جان
