چرا بزرگ شدن، ترسناکترین تصمیم زندگی ماست؟
چرا از واقعی شدن و واقعی بودن میترسیم؟
میگیم ساعت دو و نیم مهمونی شروع میشه، ساعت سه و نیم میشه و هنوز کسی نیومده!
میگیم تو راهم ولی هنوز تو خونهایم و در حال چرت زدن!
میگیم باشه انجامش میدم حتما! موقع انجامش که میشه هزار تا کار رو تموم میکنیم به اون یکی کار که میرسه دست میکشیم و بیخیال میشیم انگار نه انگار که قولی دادیم و حرفی زدیم!
میگیم بفرما دوغ! تو این گرما میچسبه. اما اون نوشیدنی به هر چیزی شبیهه الا دوغ! (ترکیباتش رو که میخونی هزار و یک چیز غیرطبیعی توش ریختن و اسمش رو گذاشتن دوغ؛ دروغهای بیپایان تولیدات موادغذایی) بنظرم بهتر بود اسمش رو یه چیز شیمیایی مثلا deadly dreank, یا مثلا pure poison میذاشتن!

به طرف هزار تا وعده و وعید میدیم موقع عمل که میشه همه چیز یادمون میره!
به بچهها قول گردش و تفریح و پارک و... میدیم و بهشون میگیم بچهی خوبی باش تا این کارها رو برات بکنم. بچهی خوبی میشه و بعد زیر قولمون میزنیم! طبیعیه که بعدش تبدیل به بدترین بچهی دنیا بشه!
به کارمند یا استخدامی زیردستمون قول تسویه حساب سر ماه رو میدیم، موعدش که رسید، از سیر تا پیاز زندگی شخصیمون رو ردیف میکنیم به تسویه حساب کارمندها که رسید،اون وقته که حسابمون خالیه!
میگیم عزیزم! پس این یه استکان چایی ما چی شد؟! یه استکان چایی رو که میخوریم منتظر قوری چایی میمونیم! چرا از اول نمیگیم فلان قدر چایی برامون دمکن من خیلی تشنمه!
خودمون هزاااار و یکجور عیب و ایراد داریم، وقت ازدواجمون که میرسه توقع داریم طرف معصوم خدا باشه!
میگیم من برای ازدواج و انتخاب همسرم چیز خاصی مدنظرم نیست و برام فرقی نداره و آدم سختگیری نیستم! وقتی بهش چند نفر رو معرفی میکنن، یکی قیافه نداره و اون یکی بی پوله و اون یکی داداشش معتاده!
از همه بدتر اینکه، هر چی دلمون خواست بار طرف میکنیم آخرش یه شوخی کردم بهش اضافه میکنیم!
یکم با خودمون فکرکنیم.
کی میخوایم بزرگ شیم؟!
تا کی میخوایم به این اشتباهات ادامهبدیم؟!
مگه چند بار به دنیا میایم که بگیم باشه این بار نشد بار بعدی بهتر انجامش میدم؟!
و تا کی میخوایم صداقت، نظم و تعادل، آخرین چیزهایی باشن که بهشون فکرمیکنیم؟!
پ.ن: یکی از نشونههای بلوغ و پختگی ما آدما اینه که به اندازه تلاشمون و به اندازه چیزی که هستیم، از دنیا و آدمای دیگه توقع داشتهباشیم.
بزرگ شدن فقط اضافه شدنِ اعدادِ سن نیست؛ بزرگ شدن یعنی قبول کردن مسئولیت کوچیکترین اشتباهاتمون.