مقدمه: به عقیدهی من، سفیدیِ کاغذ، تنها یک فضای خالی نیست؛ آینهایست که روحِ ما را بیقضاوت در خود بازمیتاباند. در این جستار، از پیوندِ میانِ زخمهای پنهان و واژههای رهاییبخش میگویم.
سفیدیِ کاغذ برایم همواره معمایی است؛ شاید گویاتر از هر ناگفتهای. شگفتانگیز است که در گذرِ قرنها و اعصار، از ازل تا ابد، همراهمان بوده است.
چه آشوبها و هیاهوهایی که بر پهنهی سپیدش نقش نمیبندد، و او، در سکوتِ بیادعای خویش، بیآنکه دم برآرد، گوش جان به ناگفتههای ما میسپارد.
گاه که قلم به دست میگیریم و سیلِ کلمات و جملاتِ ناتمام را بر جانِ کاغذ روان میسازیم، او بیدریغ آغوشِ جانبخشش را به رویمان میگشاید.
کاغذ، این گوشهی دنجِ دنیا، پناهگاهِ امنی است برای هر آنچه در سینه داریم؛ وقتی غمِ تمامِ عالم بر قلبمان آوار میشود، از بهترین مونسهای جهان، است؛ همدمی که در پاکی و معصومیتش، پناهگاهی برای دردهای بیکرانِ ماست.
محرمِ رازها و خلوتهای زندگیمان است، بیآنکه ترسی از فاش شدن داشته باشیم؛ براستی که پس از حضرتِ حق، چه محرمی بهتر از سپیدیِ کاغذ؟
چه آرزوهای دور و درازی که از کودکی بر تار و پودش نقش بستند و یگانه گامِ تحققشان، همین نگارشِ ساده بود.

چه دلخوریها و بحثهای ناگفتهای که به جای هیاهو در روابطِ انسانی، میانِ ما و کاغذ جاری میشد و او صبورانه به جَدلهایمان گوش میسپرد؛ چه بسا که واسطهای مهربانتر از او برای آشتیهایمان نمییافتیم.( آخر چه ریشسفیدی سالخوردهتر و باتجربهتر از سفیدی کاغذ؟!) که میانِ ما و خویشتنِ خویش صلح برقرارمیکرد.
چه رویاهای بهمبافتهشده و بلندبالایی که حتی از بلندترین بامهای شهر نیز سرمیکشیدند؛ اما این کاغذ بود که همواره در سکوت، بارِ این بلندپروازیها را به دوش میکشید تا شالگردنِ رویاهایمان به غبارِ زمین آلوده نشود.
و چه دستهای دوری که به واسطهی پیامِ مکتوب، قلبهای یکدیگر را از پسِ فواصل دور و نزدیک لمس میکردند و گرمایِ واژگانِ پرمهرعزیزان، باری دیگر نورِ امید را در دلهایشان شعلهور میساخت تا به زندگی بازگردند.

کاغذ برای من همچون معمایی است که تا پایان هستی هم، خواهان رسیدن به پاسخش نیستم.
«سطرِ عجزِ ما به دفترهایِ عالم ثبت نیست
کاغذِ ما را به غیر از اشکِ حسرت، خط مباد»
"بیدل دهلوی"
.
.
.
*در پیوندِ ریشهها؛ از خاک تا جان.