آن دختر !

به تمام این چیزها فکر میکرد و می رقصید. روزهایی که سرخوش تر بود در تنهایی هایش آشپزی میکرد،به هم ریختگی هایی که دیگر جزیی از تزیینات خانه شده بودند و چشم افراد خانه به آن عادت کرده بود را جمع میکرد. مثل کشیدن روی تختها که تقریبا فقط روزهایی که او سرخوش تر بود انجام میشد.

ویترین تخت را مرتب میکرد و کتابهای بازش را در سمت چپ به دیوار تکیه میداد و جعبه موسیقی به جا مانده از روزهای معجزه گونش را باز میکرد، همان جعبه ای که مثل لنگه کفش بلورین سیندرلا تنها باقی مانده از یک شب جادویی بود. تنها نشانه ای که ثابت میکرد که آن تجربه رویا نبوده ...

کمی به صدایش گوش میکرد و میگذاشت به او بگوید زندگی چقدر میتواند تغییر کند و از روی بعضی مسائل رد شود طوریکه اگر جعبه ها و دست نوشته ها و چیزهایی که گذر زمان نمیتواند تصویر آنها را محو کند ، نباشند آدم فراموش میکند که بعضی روزها را زندگی کرده است.
روزهایی که سرخوش تر بود خانه را هم خوشحال میکد امروز اما میخواست دنیا را فتح کند !

نیلوفر فراهانی