میخواهم، در جشنِ این بهتان
پُر کنم نامه ام را ز سکوت، بنویسم به تهی، قلمم غرق شود در خالی
که سخن نیست علاج غمِ من
...
میکشم نقاشی، به افق مینگرم، به طلوعی تاریک
گُنگُ و بهتان زدهِ یک فهمم
و نمیدانم من، به چه نقشی بکنم پرده دری
که بصر نیست علاجِ غم من
....
دست بردم به نوا
تا بنازم به صدا
با همین یک آواز، بریزم به سر تنهایی
که صدا نیست علاجِ غمِ من
...
مینشینم یک جا تا که آوار شوم، دود شوم،
من به دنبالِ خودم میگشتم
چه هنر مندانه یکه شدم در بدلم گم گشتم
...
من نمیدانستم که چه دشوار کویریست تکیه بر رنگ زدن،
دم از آهنگ زدن، شعر گفتن، زیر آواز زدن
چشم خود بستم و فریاد شدم،
خشم شدم،
اشک شدم
...
تا کنون خشم شدی نعره شوی و صدایت نرسند؟
تا کنون اشک شدی شره کنی خشک شوی؟
شده بر خاک افتی چنگ بر سنگ زنی؟
شده تنها باشی خالی از افکار شوی؟
شده از بار امانت مثل بید شوی، سر فورد آوری و غرق افولت بشوی؟
چه نیازیست که تو خود مثل واژه شوی؟
...
من به آهنگ طبیعت، پی آن رازِ حقیقت رفتم
ماه در آب بدیدم،
سایه بر نور کشیدم،
ننگ بر شُهره بگفتم،
غزل هیچ سرودم،
سخن از راز نگفتم،
و در افسون گل سرخ شناور ماندم
اردیبهشت سال ۱۴۰۰
میرا