
آن روز
روز شوم
میرسد از راه، روزی که جغرافیای طلوع و سحر را شایسته التفات، نخواهی یافت
و چه ارزشیست کدر سایهای، که نقشی بر کشیده پردهٔ اتاق خواهد شد
ردِ گذرِ ابرِ غلطانی در آسمانِ ظهری باشد
یا
فرا رسیدنِ ظلماتِ شبی بی پایان
بی اهمیت است، آنچه در گذر است
و بیمعناست، هرآنچه روزی برای تو لبخندی بود
چه اهمیت دارد
که این بوی گسِ خاکِ نمکشیدهٔ بارانِ کوچه است
یا عطرِ اشکهای خشکیده، بر نمک زارِ گونه هایت
چه اهمیت دارد
در این تاریک ترین کنج اتاق، پنجرهای باز شود، تا نسیم همدم این جنون را بشکاند
کنار تو بنشیند و تنهاییت را صیقل دهد
برخیز که، همصورتِ رختِ تنت شدهای
چروک و لورده
همچون
مچاله برگی چرک نوشته کنج اتاق
سراسر اندوه
اندوهی، باتلاقی به ژرفای درون تو، که به اعماق خویش میکشدت
از درون به درون
در آن روز
روز شوم
خاطرت باشد
جایی هست
هم خاطره ای
دلی
که برای تو تند تر میتپد
خاطری که یاد تو لرزی بر جانش میافکند
پیدایش کن
در آغوشش بگیر
به خاطر او
گذر کن
میرا اسفند ۱۴۰۰