حیاتی شنیدنی

من باد شرقی را دوست دارم

در تاریک‌تربن مهتاب نشسته ام

و روشنایی از ستارگان می‌تابد

تکیه ام به زمین سختِ سرد است

و جیرجیرک‌ها که نوای حیاتِ خاموشِ زمین‌اند

صدای رقصِ برگ‌ها به گوش می‌رسد تا بیاورد به یادت، که حرکت هم شنیدنیست

گاهی باید چشمها ببندی تا صدایِ امنیت را بشنوی

آن پاسبانانِ ظلمت به هیئتِ سگان شب، نگرانان تردد های بی‌صدایند

یا صدای غر زدن گنجشگکی که از تنگی آشیان خود می‌نالد

همیشه حیات دیدنی نیست، می‌شود آن را شنید

گوش کن

گوش کن

این بودن، صدای فریاد همان هستی است

بشنو صدای حرکت بودن را

ببین به گوش جریان هستی مطلق را و غرق در نیستی تصویر شو

که آواز شب، بی‌دریغ سپردن گوشی به نوای حقیقت است

نوای خاموشی، نوای شب است ...

میرا
خرداد ماه سال ۱۴۰۰