بیگدار، بر خاک میگریم، بینیاز از تابش آبم،
تپش های زمینِ گرم و داغِ خاکِ زیرم را، چو گرمای نفس های وزینِ مرگ میبینم و از گرمای این خورشید میترسم که بیرحمانه میتابد به پهنه جسمِ اجسادِ هزاران خوابِ اجدادم.
و آغوشی که میخواهم کند، غرقِ آسمانِ شب، دلِ آشوبِ بیتابم
بیاویزد به شانه بار اندوهِ هزاران رفته بر این خاک زیر پا، هزاران دانه شن رفته بر میعاد گاه باد، هزاران چشمِ خون آلود، بمانده خیره بر شبتاب، هزاران آرزو در غیبتِ مهتاب، هزاران خط نورانی، میانِ آن هزاران نقطهِ پر نور تاریکی، که سر بر سرزمینِ من گرفت و بر زمین افتاد.
چه آدم ها که آوایِ تمامِ آرزوشان را به فریادِ همین فردای تاریکی ببخشیدند و تنپوشِ فراموشی به رویاهای صد ساله بپوشاندند، چُنان اجداد دیرین که تنِ بیجانِ بیفرجامِ فرزندانِ آدم را به قلبِ خاک بیحاصل ببخشیدند
چه سربازان که بیحاصل سرِ خود را، به بالین های گرم خاکِ تاریکی ببازیدند و رویاشان به آتشگاههای خونیِ زرتشت و ترس از تازیانه های مالک، خازنِ دوزخ بسوزاندند، و یک بار دگر جنگی برای هیچ سردادند.
دلم یک کهکشان فریاد میخواهد
دلم چشمه شدن های پیاپی از نبود یک نفر "بیداد"، میخواهد
سزای سر به زیری، بیصدا فریاد کردن زیرِ آوارِ مصیبت بود، حقیقت گریه بر پیکار پیکر های بی تقصیرِ ظلمت بود، عدالت یک فرار از ترسِ کابوسِ جهانِ بی مروت بود، و اینجا که حقیقت، این جهان، در اوج ظلمت بی مروت بود
بی نیاز از تابش آبم،
چرا که تابش خورشید را دیدم، که گرما بخش مرگِ بینصیبی، بود
و آبی که به سوی خانه ام از پشتِ کوهی خاکِ خون آلود، راهی بر نمیتابید و من در ظلمتِ یک قطره آب بر خاک افتادم، که گرمای زمینِ سرزمینِ من، به قصد کشتن صدها هزاران کودکِ بیتاب میآید و من در حسرتِ یک قطره از بیداد،
بیگدار، بر خاک میگریم
میرا مرداد ۱۴۰۰ - در داغ مظلومان افغان