خیال مرگ

به خواب دیدمت شبی
گم شدم اندر این جهان
غرقِ نگاهِ تو شدم
چشم به چشم آسمان‌

رد سپیدِ سایه را
دانه به دانه باختم
بس که به دنبال خودم
در پی تو شتافتم

قایقِ من به گل نشست
اسیر طوفانُ و ترگ
خیالِ پر امید تو
بارشِ مرگ، بارشِ مرگ

دست به دست آسمان
رها چو بالِ بادبان
غرق غم تو خیس شد
خطه بحر بی کران

کاش به شهر خوب تو *
مرا همیشه راه بود،
راه به تو رسیدنم
همین پل نگاه بود

مرا ببر به خواب خود
ک خسته ام از همه کس
ک خواب و بیداری من
هر دو شکنجه بود و بس

اسفند ماه از سال ۱۳۹۹

میرا

شعری در سفری که از تهران به چابهار داشتم
در آن نقطه به نقطه ردی از داستان شخصی زندگی عاشقانه ام یافت میشود و خطابِ های آن شامل احوال روزگار عشقی وفادار به من است...

پ.ن: از قسمت نشانه دار شده تا پایان شعر متعلق به شعری از اشعار اردلان سرفراز به نام تو را نگاه میکنم.

تاثیری که از شنیدن اجرای این ترانه توسط ابی در آهنگ تو را نگاه میکنم از البوم طلوع کن گرفتم حس نوشتن را در من زنده کرد و به دست به نوشتن و خط زدن این شعر کردم.