دیدنت در دی ماه سال ۱۴۰۱، بار اول اتاق مدیر فروش، فراموش نمیکنم با یک استایلی در صحبت که گویا یک خبره در مقام سخنران و یک کاریزمای جذاب از یک شخصی که من هنوز رزومه اش رو خوب ندیده بودم تنها از رزومه ات یک عکس ۳ در ۴ که یکی از دستانت زیر چونه ات بود با لبخندی پر از امید همین خاطرم بود...اون روز تموم شد و پس از ۲ تا ۳ هفته که مستقیم باهم باید کار میکردیم و در اوج شلوغی روزمرگی های من ، انرژی تازه ای برای کار کردن پیدا کردم. اون روزها روزهای جالبی بوود پر از انرژی میومدم دفتر تا کارها رو بین بچه ها تقسیم کنم روزهای اول منو می خواستی صدا کنی میگفتی "رئیس" اصلا من مونده بودم بخدا با همه کسانی که کار میکردم فرق داشتی از واژگان وکلمات بگو تا ریز عشوه هایی که احساس منو بر می انگیختی و من غرق در تماشای یک دختر جذاب. اسفند پر تلاطمی داشتم و سفر یک هفته ای من که پر از استرس در اوج شلوغی های پایان سال.تلفنی باهم کارهای روز رو میبردیم جلو و تو در حجم کارها و نا ابهامی ها رها شده بودی. کتاب شعر افشین یداللهی رو بهت هدیه دادم گفتم صفحه شماره ۲۱ رو خیلی دوست دارم اما تو متوجه صحبتم نشدی?چقدر خووب که متوجه نشده بودی برای من فرصتی بود که ... سال جدید شروع شد با کلی اتفاقاتش، درهم بودن ذهن من و کار، و اینکه ...ببین خب نمیتونم بگم بهت فکر نمیکردم از روزی که اومده بودی اما وقتی هی میرفتیم جلو تر قضیه برای من سخت و سخت تر میشد... از هم صحبتی با تو لذت میبردم این چیزی بود که در من بشدت ایجاد شده بود ببین وقتی میومدی راجع به کار صحبت میکردیم تواتاقم ، دوست نداشتم بری بیرون اینقدری که حداقل می خواستم بهت دست بدم و گرمی دستت رو حس میکردم و ازت خداحافظی کنم و خسته نباشی بگم ... نمیدونم چجوری حس و حالم رو از گل گرفتن و هدیه گرفتنت به عنوان نفر اول برای تولدم تعریف کنم اما چیزی که میتونم بهش اعتراف کنم اینه که ذوق مرگ شده بودم و توان ابراز خوشحالیمو جلوی بچه های دفتر نداشتم می خواستم بغلت کنم یا حداقل دستانت رو بعنوان تشکر بفشارم اما حیف … تو سفرم بهت زنگ زدم و گفتی اینجا رئیس هوا ۲ نفرس ای وای چرا اینوووو گفتی آخه ?? یک ماهگی رابطه قشنگمون مبارکمون باشه آنقدر مرا در آغوشت بگیر تا به جای همه کسانی که نشناخته ام همه کسانی که ندیده ام و همه روزگارانی که نزیسته ام تو را دوووست بدارم ... ۱۴۰۲/۰۵/۱۶ “سوال آخر ؟:اجازه بهم میدی دلتو بدست بیارم" "پاسخ آخر؟: آره پسر بابات"