عزیز ترین "ح" زندگی من!
میخوام تو رو بلد بشم، تو رو بخندونم، وقتی غصه داری قانعت کنم به من پناهنده بشی، و وقتی به من می چسبی از تیغ هام نترسی، و به نوازش انگشتان ملتهبم اعتماد کنی.
میخوام خونه ات باشم، ، تا از خستگیهایت به من بازگردی. میخوام روزها و شبها صبور و دور بمونم تا در ملاقاتی دلچسب کلماتت را بنوشم، و در تو گم بشم بدون علاقهای به پیداشدن. میخوام ارض موعود تو باشه وسعت آغوشم، ای زیباترین زائر زشتیهای من.
میخوام بلد باشم تو رو نترسونم. میخوام دنیای امن تو باشم، جزیرهای که در سفرهای کوتاه آرامشت را آنجا جستجو کنی. میخواستم آدمبرفی سادهی تو باشم در کوچههای کودکیت.
ای دورایستاده از هراس تلخی من، ای بوسهی رخنداده که انتظار آمدنت هنوز رنج زیبای من است، ای ناشناسِ گرم خندان که فکرِ بودنت مستی دیوارهای خانهی من است، گاهی بیدلیل و بیهوا بخند.............
همین.
میخوام برات بنویسم
بنویسم هر آن چه بر زبانم جاری نمی شود...