احساسات زیادی داخل قلبم روی هم تلنبار شدن؛ احساسات تیره، روشن، متناقض...
یه روزایی اونقدر سرشار از حس‌های مختلفم که انگار کم مونده قلبم منفجر شه، اونقدر تند میزنه که با خودم میگم الانه که از جا کنده شه و به ته خط برسم!
راستش، خیلی وقتا دنبال یه معجزه می‌گشتم، یه معجزه که یهویی منو از باتلاق اعماق روحم بیرون بکشه؛ اما خب هیچ اتفاقی نیوفتاد که بطرز معجزه‌آسایی نجاتم بده و من اونقدر پیش رفتم و هربار بیشتر از قبل داخل این باتلاق دست‌وپا زدم که بالاخره فهمیدم باید یکاری بکنم؛ باید دست بکار شم؛ من که نمی‌تونم بیخیال خودم شم، می‌تونم؟
بااینکه خسته بودم، بااینکه حسابی خستم، بااینکه خیلی وقتا دلم می‌خواد فقط فرار کنم حتی از دست خودم، اما چاره‌ای ندارم. روزا همینطور دارن می‌گذرن و من هربار بیشتر از قبل احساس میکنم که دارم زیر بار سنگین دنیا له میشم.
پس اولین قدممو واسه اینکه خودمو بالا بکشم مشخص کردم؛ می‌خوام خودمو بشناسم، می‌خوام کم‌کم از اونهمه نقابی که واسه خودم ساختم و اونهمه نسخه ساختگی‌ای که از خودم به بقیه نشون دادم، دست بردارم.
دیگه نمی‌خوام وانمود کنم که عالیم، که حالم خوبه، که رو فرمم و خیلی خوب دارم پیش میرم.
دیگه نمی‌خوام خود واقعیمو داخل یه قفس، حصر و زندانی کنم؛ می‌خوام خودم باشم، می‌خوام پرواز کردنو یاد بگیرم، اینکه چطور آزاد باشم؛ و شاید در همین حین هم یاد بگیرم چطور با خودم کنار بیام...
