دچار چالش بزرگی شدم. نمیتونم توی تنهایی خودم ناراحت باشم، نمیتونم تحملش کنم که درموردش حرف نزنم و مجبور میشم با درمانگرم صحبت کنم، اما نمیخوام. برنامهی من این طوری نبود. قرار بود از آخر شهریور دیگه تایم نگیرم، قرار بود طبق برنامهی خودم جلو برم.
و از اون موقع ۴ بار تایم گرفتم..
نتونستم در واقع نگیرم....انقدر حالم بد بود که توان تحملش رو نداشتم، ولی همین تایم گرفتن باعث شده درمانگرم هر بار بیشتر درمورد برنامم بدونه و خب این اصلن توی برنامم نبود!
برنامم این بود که از هیچی باخبر نشه....
من نمیخوام به آدمای اطرافم وصل باشم؛ نمیخوام بخاطر اونا زنده باشم. از تلاش درمانگرم برای اینکه منو به آدما وصل کنه خوشم نمیاد. هر روز حالم بده و هر روز از اینکه زندهم بدم میاد.
چی میشه درمانگرم به کسی چیزی نگه
نمیشه نشه...نمیشه که باشم و بمونم
کاش یکی بود که میشد بیطرفانه باهام صحبت کنه، کاش قلب نداشتم...
