کس من نشناسد! زین پشت بخوابان هر چهرهای که تکذیب کرد....
دستانم به نور آغشته است، آری...همه خونیناند و من پرنورم و این سهمگین است...
همه نورند و فقط دستی غرق خون دارند، من خونم و آنچه دارم...دستی غرق نور است...
مسیر قطار را رها کن.....تو به بادِ شلاقزنِ دست دوم چسبیدهای، آنها به نسیم ملایم خدا...
آتش بزن گوشه گوشههای اتصالِ چین و شکنهای مغزت را
میرقصاند:
رقص خشن و بیمهابای لاابالش را مینشاند
من حکم سکوت دارم و لام تا کام سخنی از من جایز نیست
میرقصانم آنچه او رقصانید، با ترس و لرز، اما زیبا....میرقصانم
موسیقی بیپایان میگذارم و مستانه تا آخر عمر میرقصانم....
موسیقی شما روند معکوس گرفتهاست!
شمارش معکوس بمب انتحاری!
در صورتی که مقاومت کنید، باید تکه تکههای مغز خود را از روی دیواران شهر جمع کنید!
اگر تسلیم شوید، عاقبتتان اردوگاه کار اجباریست....معدن!
اما آیا آنقدر گرانبها هست که بخاطرش بمیرم؟
جرم است دیگر....
مدرک جرم هم هزاران هزار سلول زندان......
_مرا بکشید
+جرم تو گرانتر از جانت است، نه....آنقدر رحم بر تو باد تا تا مغز استخوان خاموش شوی
دیوانه شدهای!
فردا روز مرگ من است و من اینگونه نمیخواستم...
من....
آه....
شرافتمندانه....
تو مالک نیستی و سزای هر آنچه کنی را میبینی!!!
دستش را زیر چانهام گذاشت و بالا آورد تا صورتش را ببینم. چشنانم را بستم! جرئتش را نداشتم؛ همچون زندانی که اگر رئیس پروندهاش را ببیند، سلاخیاش میکنند_ولی من که میخواستم بمیرم...
با لرزانترین شکل ممکن چشمانم را باز کردم..با تردید...میبستم و
باز میکردم..
کسی نبود!
من به زندگی بازگشته بودم!!!