در حال قدم زدن در خیابان بودم که چشم هایم بهشت را دید ، پلاکاردی بزرگ و آبی رنگ که رویش بزرگ نوشته بود بهشت ، همینطور که به راهم ادامه میدادم چیزی توجهم را جلب کرد ، بچه ها بازی نمیکردند بلکه دشمنی میان شان بود و همسایه ها به یکدیگر فحاشی میکردند ، در آنجا با خود گفتم چرا بهشت اینگونه اسمش زیبا و رنگارنگ است و درونش چنین نزاع و دشمنی ، همینطور که تفکرات نیمه درست و غلط از جلوی صورتم رد میشدند متوجه آن شدم که بهشت با آنهمه زیبایی و جلال اش اگر آن کسی را که میخواهی آنجا نبینی چه ، شاید مجبور میشوی که بروی و ساعاتی را در جهنم باشی بلکه آنطور که میخواهی لذت ببری ، یا آنکه به محض وارد شدن به بهشت آنقدر از دوستانمان بد میگویند که دیگر دلمان آنهارا نخواهد اما باز هم چه فایده ، آن زمان تنها میشویم ، بهشت را دوست دارم کوه های بلندی دارد ، دشت هایی که برای دیدن پایانشان باید تا آخرش قدم بزنی، هوایی دارد که برف می بارد اما سرد نیست ، خورشید غروب میکند اما غم انگیز نیست ، انسان ها گریه میکنند اما دلیلش غم نیست ، نه آفتابش تورا میسوزاند و نه در سایه اش سردت میشود ، رود هایی از عسل و شراب ، یک دنیا زیبایی و لذت و راحتی که خواب نیست ، اما چقدر میتوان تحمل کرد در حالی که تنها باشی و آن کسانی که میخواهی نباشند ، آیا تنها بودن در این دنیا فرقی میکند با تنهایی در بهشت ، تنها تفاوت این است که آنجا هر چیز را که میخواهی دارا هستی ولی اینجا ممکن است همه چیز را دارا باشی ، نه ، فرقی نمیکند ، درد های جسمانی رها میشوند به حال خودشان در این دنیا اما درد های روحی برایمان خواهند ماند ،
هراس من در این روز از بهشت نرفتن نیست ، هراس من از تنها بهشت رفتن است...
امیر منتظری?