دل بستن را از بهار آموختم ، عشق ورزیدن را از تابستان ، سرد شدن را از پاییز و دل کندن را از زمستان...
سالی که نکوست از بهارش پیداست ، آری در بهارش صدای دلبر آبی همیشه در گوش و جان من است ، به محض اینکه صدای خنده هایش بر دره گوش من ضربه ای میزند در را باز میکنم و همینکه وارد میشود همه ی در هارا میبندم..
در تابستانش دستهای دلبر آبی را که نفسش از خورشید هم گرم تر است میگیرم و با خود میگویم این است خورشید من...
اما پاییز و زمستانش...
در پاییزش نفس های دلبر آبی با هر بارانی که میبارد خیس تر و سرد تر میشوند ، هربار که آبش را میچلانم بیشتر آب میدهد ، بعد از کلی چلاندن آب های دلبر آبی چشم هایم را باز کردم و خودم را در وسط دریایی بی کران دیدم ، تا ساحل شنا کردم و از دور متوجه شدم که ساحل سفید رنگ است ، به ساحل که رسیدم متوجه شدم که ساحل پوشیده از برف هست و زمستانش هم آمد، از آب بیرون آمدم و حس عجیبی داشتم ، انگار که چیزی رو جا گذاشته بودم و ناگاه چشمم به تابلوی شنا کردن ممنوع افتاد در ساحل کمی قدم زدم و آدم برفی ای رو دیدم که با سیخ وایستاده بود و داشت گریه میکرد ، رفتم نزدیکش و ازش پرسیدم که چرا داری گریه میکنی؟
گفت:گریه نمیکنم
گفتم پس این قطرات آب که داره ازت میریزه چیه؟
گفت :عمر
پرسیدم مگه عمرت چقدره؟
گفت:چند دقیقه
متعجب شدم و پرسیدم چطور؟
گفت بچه ها وقتی منو درست میکنن بدنیا میام و وقتی میرن منم شروع میکنم به قطره قطره شدن
نفس عمیقی کشیدم و گفتم ، باز هم خوب هست ، با این همه سردی ات دل هارو گرم میکنی و بعدشم به سرعت ناپدید میشی ،
گفت : اگر سردی زندگیت بیشتر از گرمی اش باشد فرقی نمیکند که چند سال عمر کنی یا چند دقیقه...
نفس عمیقی کشیدم و ناگهان صدای خنده های دلبر آبی رو شنیدم که داشتند قفل در هارا به آرامی باز میکردند؟-!
در ها ناگهان باز شدند و خنده هایش به سرعت از گوشهایم خارج شدند !!
آهی کشیدم و چشمهایم را بستم و با خود گفتم شاید خواب بوده ام و دلبر آبی در انتظار من در اتاقی گرم نشسته منتظر من است ،
چشمهایم را باز کردم خود را در غرق در دریا دیدم که آبش بسیار بسیار سرد بود ، و آنجا بود که فهمیدم خودم را درون دریا جا گذاشته بودم...
?امیر منتظری
