دریای عشق

سر آغاز آنجایی بود که تنهایی ام مرا به دیوانگی سوق میداد ،
در نظر داشتم که عاشقانه هایی را آغاز کنم که هم این دل را از تنهایی دربیاورم و هم این عقل را عاقل تر کنم ، حتی تصورش هم برایت سخت است که چقدر زیبا بود ، همانند دریایی از صداقت و راستی بود ، درون و بیرونش کاملا قابل مشاهده بود ، میتوانستم به راحتی آبزیانی که در آب تاب میخوردند را ببینم ، بدون واهمه از آنچه در کمینشان است ، امواج دریا هم به آرامی دوش تا دوش یکدیگر به سمت من می آمدند و هرچه به قایق میخوردند باز هم می آمدند ، گویی که قصد عقب نشینی نداشتند ، آن آسمان و آن ابر ها و آن غروب... گویی که این دفعه زمان خسته شده بود و ایستاده بود ، مدتی بود که چشم هایم به غروب آفتاب دوخته شده بود ، آن تکه های پنبه کوچک در آسمان رنگ آمیزی شده بودند ، یکی زرد ، یکی نارنجی و یکی قرمز ، آنقدر برایم آرامش بخش بود که اصلا نمیخواستم ذهنم را به سمت و سوی دیگری سوق بدهم ، اما ناگهان زمان شروع به دویدن کرد و خورشید ناگهان در دریا غرق شد ، آن تکه پنبه های زیبا همگی سیاه شدند و شروع به گریستن کردند ، هرچه میخواستم آرامشان بکنم نمیتوانستم ، حتی نگاهشان هم از این پایین گذر نمی کرد ، ناگهان آن دریای صداقت و راستی خود واقعی اش را به نمایش گذاشت ، سرعت دویدن زمان آنقدر زیاد بود که موج های کوچک دیگر بزرگ شده بودند ،
در ساحل بودم که تکه چوبی خودش را به من میزد و قصد بیدار کردنم را داشت ، از جایم بلند شدم و کمی سرم درد میکرد و به یاد نداشتم به من چه گذشته ، به سمت دریا قدم برداشتم و اولین موج کوچکی که پاهایم را گرفت ناگهان به یاد آوردم که بر من چه گذشته ، دوان دوان به داخل دریا رفتم و آب که گلویم را گرفت شنا کردم ، هرچه بیشتر شنا میکردم به ساحل نزدیک تر میشدم ، انرژی ام رو به افول بود و دریا مرا خسته کرد با خود می اندیشیدم که دریا با آن همه صداقت و راستی چگونه توانست با من چنین کند ، در ساحل نشستم و همینطور که زمان آنطرف ساحل نشسته بود و داشت خستگی هایش را بیرون میراند نگاهی به غروب خورشید کردم ، آنقدر هم که در نظر داشتم زیبا نبود ، بی حوصله بود و بهانه گیری میکرد ، ناگهان دوباره زمان شروع به دویدن کرد اما این دفعه حس خوبی داشتم که درون دریا نیستم ، ناگاه صدایی در گوش هایم شنیدم و فهمیدم که عشق آن دریای ویران گری است که انسان ها را ملوان هایی میسازد که هر روز به دنبال جنگیدن با آن روی دریا هستند ، خویشتن که غرق در این طوفان گشتم ،
از هراس دیوانگی هایم پناهجوی عشق شدم... عاقل که نشدم هیچ! دیوانه تر شدم...

امیر منتظری?