این روزا شدم مثل برگ کوچکی که پاییز براش زمستون شد و درختی که ماه ها در آغوشش گرم گرفته بودم منو به حال خودم رها کرد ، آروم آروم با سرسره باد به زمین اومدم و
با هر وزش باد به یک طرف میدویدم ، در حال دویدن بودم که یکدفعه خوردم به سنگی ، گفت از چی داری فرار میکنی که حواست اینقدر پرته؟
گفتم : از تنهایی ، تازه با باد دوست شدم ، هم تنها نیستم هم همش منو میبره اینطرف و اونطرف و جنگل رو بهم نشون میده ، اگرچه گاهی اوقات خسته میشم از اینهمه دویدن اما بازم از تنهایی بهتره ،
گفت : تنهایی اونقدراهم بد نیست ، تنهایی مثل یک رود آب میمونه ، درسته هرچی بگذره فقط یک آب جاری میبینی اما در ازای اون هرچی بگذره درونش تمیز تر میشه
گفتم : درون هرچقدر هم تمیز به اما کسی نباشه که ببینه چه فرقی داره که تمیز باشه یا کثیف ، من روی درخت دوستایی داشتم که اصلا واسشون مهم نبود که درونم چطوری باشه باهم طلوع آفتابو تماشا میکردیم و بعدش روس شاخه ها
اَله کلنگ بازی میکردیم و غروب آفتاب رو تماشا میکردیم
آهی کشیدم و گفتم کاش میشد دوباره دوستامو ببینم مطمئنم الان نگرانمن.
سنگ گفت : زمان هرچیزی رو عوض میکنه ، من هم روزی کوهی بودم... موهای پرپشت سبز رنگی داشتم...دستام اونقدر زور داشتن که سیل هم نمیتونست منو تکون بده... من هم مثل تو دوستانی داشتم اما الان تکه سنگی تنها هستم که فقط گاهی مورچه ها و کرم ها قلقلکم میدهند و سال هاست که توی خونه تنهایی خودم زندگی میکنم
ناگهان باد وزید و منو به سرعت برد به یک طرف دیگه
حتی نتونستم از سنگ خدافظی کنم!
همینطور که باد داشت منو میدواند خسته شدم و گفتم بسه دیگه!! من هم برگم خسته میشم ، اصلا به من توجه نمیکنی ، هرجا که دلت بخواد میری و هیچ سوالی ازم نمیپرسی ، حتی حرف هم نمیزنی
کمی منو نگاه کرد و بدون اینکه چیزی بگوید رفت!
پاهام درد گرفته بود و دراز کشیدم و چشمامو بستم که چرتی بزنم ، ناگهان کلاغی با نوک تیزش منو بلند کرد و شروع کرد به پرواز کردن ، داشت به سمت درختی میرفت که من قبلا اونجا بودم ، از خوشحالی داشت گریم میگرفت که دوباره دارم میرم پیس دوستام و تنها نیستم ، دقیقا نشست روی شاخه ای که قبلا اونجا خونه ی من بود ، منو گذاشت توی شاخ و برگ لانه اش ، دوستانم رو صدا کردم و خواستم حال و احوالی بپرسم اما اونا هیچی نمیگفتن ، متعجب شدم!!! شنیدم که زیر لب میگفتن چقدر سیاه و کثیفه ، تازه ترگ هم خورده ، چیزی نگفتم و به فکر فرو رفتم... یاد حرف سنگ افتادم که گفت هر چیزی زمانی دارد...
شب که شد آروم از لای شاخ و برگ های لانه کلاغ اومدم بیرون و از درخت خودمو انداختم پایین بغض سنگینی توی گلوم بود اشک توی چشمام جمع شده بود ، به زمین که رسیدم دراز کشیدم و چشم هامو بستم و قطره های اشک رو روی گونه هام حس کردم ،
ناگهان صدای پای آدمی رو شنیدم که هی نزدیک و نزدیکتر میشد خِش خِش خِش خِش...
امیر منتظری?