در ساحل شن ها آنقدر صمیمی بودند که کاملا به یکدیگر چسبیده بودند اما ، رفتارشان مثل یک فرد نابینا و ناشنوا بود ، نه چیزی میگفتند و نه حرکتی میکردند ، فقط زمانی که من قدم برمیداشتم کمی حرکت میکردند اما باز هم چیزی نمیگفتند هیچ یک گوشه لب هایشان را به نشانه رضایت به گونه هایشان نزدیکتر نمیکردند ، ناگهان یکی از آنها شروع به خندیدن کرد ، هر لحظه بلند تر میشد و صدایش لحظه به لحظه نزدیک تر میشد ، حالا میتوانستم صدای بقیه را بشنوم که آرام زیر لب میگفتند دیوانه دیوانه دیوانه!! اما اوضاع به گونه ای بود که گویی از همه عاقل تر است ، مثل یک ستاره کوچک در وسط یک آسمان ابری که قبل از نابودی بیشتر از همیشه در حال درخشیدن بود اما طولی نکشید که صدا با ملایمت خاصی در حال کاهش بود ، گویی که چیزی در حال بلعیدن آن صدا بود یا شایدم آن دانه در حال بلعیده شدن توسط بقیه همنوعانش بود!
کمی آنطرف تر در محل تلاقی آب و شن ها جنگی بی پایان و نا برابر وجود داشت ، شن ها هرچقدر هم که تلاش میکردند ، در اثر برخورد با اولین موج همگی پراکنده میشدند ، در این میان باد هم بی تاثیر نبود و با گول زدن شن های دیگر ، آنهارا به صحنه مبارزه می آورد...
در میان این همه امواج خروشان یکی از شن ها در حال دویدن و نجات آنهایی بود که با کمک دست هایشان به سمت ساحل میخزیدند... از او پرسیدم آنهارا کجا میبرید؟
گفت به پشت سرت نگاهی بینداز ، آنجا
هنگامی که برگشتم چیزی تازه دیدم ، چیزی که چشم هایم نمیتوانستند آنهارا ببیند ، آن ساحل...!
آنجا یک تبعید گاه یا یک تیمارستان روانی بود که همه شان تنها دو راه برای رفتن داشتند ، بسیار شاداب با لبخند بزرگی به آخرین خنده هایشان گوش بدهند و به قعر ساحل بروند یا آنکه دیوانه هایی شوند که بخاطر ترسی که وجودشان را از آن خود کرده بود بدون حرکت فقط به دریا خیره شوند و منتظر بمانند تا زیر پای انسان ها خورد شوند اما این را نمیدانستند چیزی که واقعا در حال خورد کردنشان بود
آنهمه انتظار بود...
امیر منتظری?
