میدونی رفیق... ای کاش میشد تاوان خوبی هارو هم مثل تاوان بدی ها در آینده ای دور بدیم ، انگاری که خدا دلش نمیخواد این آدمای خوب از خوب بودن دور بشن و واسه همین تا یه کار اشتباه انجام میدن تاوانشو سریع میدن تا یوخت به بد بودن عادت نکنن.
ای کاش میتونستیم تبدیل به اون چیزی نشیم که اون قدیما توی کودکی ازش میترسیدیم
ای کاش میتونستیم تبدیل به کسی یا چیزی بشیم که خودمون میخواستیم ، نه چیزی که مجبوریم
ای کاش میتونستیم توی یه شب قدم بزنیم و کلی گریه کنیم و مشکلات و اتفاقات ، دیگه یادمون نیان...
و ای کاش دارویی بوجود می آمد که به انسان بیماری آلزایمر را هدیه بدهد ، هر روز اتفاقات رو فراموش میکنی ، انگار اصلا اتفاق نیفتاده اند...
نه دیگر مشکلی در ذهنت میماند ، نه بدی انسان ها و نه عشقی ، هر روز دوباره متولد میشوی و به همه چیز فکر میکنی اما در آن زمان اولین چیزی که دیگر نداری خاطره است که بخوای دقایقی رو در تونل زمان از خوشحالی جیغ بکشی...
آه دیگر چه بگویم ، در این دنیا که بدی ها همه جا هستند و خوبی ها گنج پنهانی هستند که فقط در درون برخی از انسان ها دیده میشوند ، آری آلزایمر یک موهبت است...
امیر منتظری?