
بابالنگ دراز عزیزم،سلام.
ما،در محاصره غم و اندوه،خودمان که هیچ،تاریخ وزمان را هم گاهی گم می کنیم(شاید برای شما هم اتفاق افتاده است،درست نمی گویم؟).بگذارید برایتان مثالی بزنم،یک مشکل کوچک تو را درگیر می کند و بعد شبیه دربانی که میهمانان را یک به یک به داخل راهنمایی می کند،تمامی مشکلاتی که از کودکی تا به الان داشته ای را از لا به لای ذهنت بیرون می کشد و آن ها را یکی یکی به داخل قلب کوچکت هدایت می کند و بعد تو می مانی و مشکلات ریز و درشتی که احاطه ات می کنند؛به نظر شما در این لحظه تاریخ و زمان اهمیت دارد؟ نه.میبینید،در لحظات غمگین و ملال آور،ذهن ما هم علیه ماست.اما نگران نباشید من راه مقابله با این حالت(منظورم غرق شدن در مهمانی غصه هاست) را پیدا کرده ام ولی اجازه بدهید نگویم چون خیلی دخترانه و خصوصی است.اما به شما این اطمینان را می دهم که زیاد در مهمانی نمی مانم چون می دانم تا خودم آن مهمانی کذایی را ترک نکنم،کسی مرا بیرون نمی برد.

با این حال من فکر می کنم اگر غصه ها نبودند،ارزش خوشی ها و همه ی حواشی آن ها را نمی دانستیم و زندگی ریتم یکنواختی به خود می گرفت که این هم در نهایت ملال آور است؛خوشحال می شوم اگر شما هم مثل من فکر کنید البته اگر اینجور فکر نکنید،مشکلی ندارد،من باز هم شما را دوست دارم.به هر حال آدم ها و افکارشان با هم فرق دارد و تفاوت ها از نظر من زیباست.
دختر قوی وفهمیم شما:ز.ع.