امروز حجم زیادی ناراحتی را با خودم حمل کردم،خیلی سنگین بود آنقدر که اشکم را برای چند دقیقه درآورد،اگر به خودم نهیب نمی زدم و کارهای عقب مانده صدایم نمی زدند،معلوم نبود آبیاری صورتم چقدر طول بکشد.
کم کم که روز به فنا می رفت،این توده‌ی حجیم دوست نداشتنی هم کوچک می شد و وقتی خورشید غروب کرد،من ماندم و یک معذرت خواهی که منتظر بیان شدن بود.
من از خودم معذرت خواستم که شادی و لبخند را از او دریغ کردم،از دست هایم که دلگیرشان کردم و از سرعت شان کاستم،از پاهایم که رمق‌شان را گرفتم،از چشم هایم که میان رودشان انداختم و از زمانم که رفته بود و هیچ افسوس و معذرت خواهی‌ای جبرانش نمی کرد.
زهره عالی پور
