
راهنمایی که بودم،معلم ادبیاتمان که امیدوارم هر کجا که هست دلش شاد و تنش سالم باشد،برایمان کلاس شعر گذاشت،وقت گذاشت و با حوصله ما را به جایی رساند که محفل شعر بزرگان شهر برویم،بله به محفل شعر برویم و از آنجایی که قدّمان به میکروفون نمی رسید،میکروفون را به دستمان دادند.
یادم هست این معلم عزیز همیشه گوشزد می کرد،بچه ها همیشه کنارتان یک دفترچه و خودکار داشته باشید،گاهی چند کلمه یا جمله به ذهن آدم می آید که گاهی خوب هم هستند ولی چون در لحظه یادداشت نمی شوند یا مثلا میگوییم برای بعد،فراموش می شوند.می گفت شما همان ها را بنویسید و بعد ادامه دهید و یا شاید خود این کلمات اولیه را هم تغییر دهید،اما به این الهامات یک دفعه ی ذهنی که گاهی نیمه شب یا وسط یک مهمانی شلوغ،هنگام ظرف شستن یا حتی صحبت کردن با کسی به سراغتان می آید بها بدهید.
اعتراف می کنم بعد از تمام شدن کلاسمان با آن معلم،هم شعر گفتن را کنار گذاشتم هم نوشتن را،انگار یک هیجان بود،یک هیجان شیرین که دوره ی قشنگی را برایم رغم زد و حالا بعد هفت یا هشت سال،چند سال است که به نوشتن یک جور دیگر علاقه پیدا کرده ام و شاید دلیلش خواندن باشد،وقتی بخوانی،ذهنت کلمات را برمی دارد و رژه کلمات شروع می شود و نیرویی پشت این کلمات است که تو را وادار می کند که آن رژه را روی کاغذ پیاده کنی.و من حالا که دارم دل به دل این علاقه ی نورسته و شیرین می دهم بعضی حرف های معلممان یادم می آید از جمله اینکه هر وقت چیزی به ذهنت رسید،معطل نکن،آن را یادداشت کن.
خیلی وقت است رویای نوشتن کتاب در ذهنم پیچ و تاب می خورد و می دانم که راه بسیار سخت و طولانی دارم برای اینکه کسی بخواندم و یادش بماند رژه کلمات من را و من به خودم قول داده ام حمایتش کنم.
(مشتاق راهنمایی دوستان هستم?)